u gün Cavidangil bizə tanışlığa gələcəkdilər. Çox sevincli idim. Anam gözəl süfrə açmışdı. Hər kəs süfrə arxasında əyləşib, bir tərəfdən anamın hazırladığı təamların dadına baxır, digər tərəfdən də söhbət edərək bir-birini tanımağa cəhd edirdi... Cavidan tanışlığa bütün ailə üzvlərini gətirmişdi...
Anasi, atası, bacısı, qardaşı və yoldaşı hamısı gəlmişdi...
O qədər mehriban, gülərüz ailə idilər ki, söhbətlərinə doymaq olmurdu... Hələ atası o qədər zarafatcıl və şirindil biri idi ki, ilk gündən onu çox sevmişdim...

Cavidanin oğrun-oğrun məni süzməyi isə gözümdən qaçmırdı...
Telefonuma mesaj gəldiyini eşitsəm də baxmamışdım...

- Onsuz da Cavidan burdadır, kimdir mənə yazan?! Yəqin hansısa kompaniya mesajı və ya qızlardır düşüncəsilə telefona tərəf baxmasam da Cavidanın stolun altından ayağıma toxunaraq, mənə telefonu işarə edib göz-qaş etməyinə gülümsəyərək səbrsiz halda telefonu götürüb mesajı oxumağa başlamışdım...

- Çox gözəlsən... Səni sevirəm... Bəlkə elə indi bizimlə çıxıb gedəsən? Bir də niyə vaxt itirək? Gəlmişkən səni də aparaq - yazısını oxuyub dodağımı dişləyərək yavaşca təbəssüm etmiş, bununla da bərkdən gülməməyimin qarşını almışdım və:

- Mən razı! deyə yazaraq göndərmişdim..

Cavidanın mesajı oxuması ilə ikimiz də dodaqaltı gülümsəyərək başımızı aşağı salmışdıq..

- Düzünü deyin, nə mesajlaşıb gülürsünüz belə?! Bəlkə bizə də deyəsiniz?! deyə
Məhsətinin şıltaq danışığı və ardı ilə də ürəkdən qəhqəhə çəkərək gülməyi ikimizi də əməlli utandırmışdı...

***
Gecənin sonuna gəlmişdik... Demək olar ki, qismən tanış olmuş, xasiyyətcə bir-birimizə nə qədər yaxın olduğumuza şahid olmuşduq... Söhbətlərimiz, fikirlərimiz necə deyərlər üst-üstə düşürdü... Her iki ailə də həm bir-birini çox sevmiş, həm də bir-birindən razi halda sagollaşaraq ayrılmışdı...

Anam qapını bağlayaraq arxaya çevirilib:

- Çox bəyəndim, çox... Çox yaxşı ailəyə bənzəyirlər... Sadə, mehriban, gözü tox.. Allah xeyrlisi nədirsə, onu da etsin. Allah bizi peşman etməsin