r məni sinəsinə sıxdı...

- Mən də... Amma getməliyəm... Çünki 10 dəqiqə çoxdan dolub deyə istəksiz halda dilləndim...

O:
- Yaxşı gözəlim, get! deyərək məni sərbəst buraxdı...

Pillələri yeni çıxırdım ki, Cavidan arxadan:

- Pərim! deyə məni səslədi...

İşvəli gülüşümü simama yerləşdirərək:

- Nədir?! deyə arxaya çevrildim..

- Səni sevirəm...

- Mən də, mən də səni sevirəm! deyerek qaçıb evə getdim.. Çox xoşbəxt idim... Həm də çox... Bu xoşbəxtliyi ruhumun ən dərinliyində belə hiss edirdim...

***

Günlər sürətlə ötüb keçirdi... Hər yeni günüm Cavidanla daha mənalı, daha gözəl olurdu...
Cavidanın ailəsinin bizə tanışlığa gəldikləri gündən 10 gün ötürdü...

Axsam çarpayımda oturub kitab oxuyurdum...
Cavidandan gələn zəng məni nə qədər sevindirsə də, onunla keçən qısa müddətlik söhbətimiz məni sevincimdən göyün 7-ci qatına qaldırmışdı...
Tələsik sagollaşaraq:

- Ana! Ana! deyərək anamın yanına qaçmışdım...

- Nə olub, Pərim?..

- Ana, inidcə Cavidanla danışdım... Həftəsonu elçiliyə gələcəklər - deyərək ağlayıb anamın boynunu qucaqladım...

Anam da kövrələrək məni qucaqlayıb:
- Lap yaxşı gözəl qızım. Gözün aydın. Allah xoşbəxt etsin səni mənim balam deyə sevincini biruzə verdi... Ləman da yanımıza gələrək bizi qucaqlayıb sevincimizə şərik çıxdı...

***
Anamla Könül xanım danışaraq elçiliklə nişanı bir gündə qeyd etməyə qərar vermişdilər. Beləcə həm israfdan qaçmış olacaqdılar, həm də boş yerə zaman itirməyəcəkdilər. Bu Cavidanla mənim də ürəyimdən olmuşdu...
Nişana çox az vaxt qaldığı üçün səhər açılar-açılmaz Könül xanım, Məhsəti, Zümrüd, mən və Cavidan alış-verişə çıxmışdıq. Anam işdən izin ala bilmədiyi üçün bizə qatıla bilməmişdi. Hər şeyi 2-3 günə çatdırmalı idik. Ard-arda bir neçə gün dükan-dükan gəzib həm nişan üzüklərimizi seçmiş, həm də nişan xonçalarına yığılacaq parfüm, paltar və digər əşyaları almışdıq. Çox həyəcanlı idim. Könül xanım və qızlar məndən də həyəcanlı və sevincli idilər...

***
Nişana bir gün