Məhsəti və mən də bir-bir dükanları gəzib mənə gəlinlik paltarı axtarırdıq. Nəhayət bir həftə gəzdikdən sonra ürəyimə yatan gəlinliyi tapmışdım... Könül xanım, anam və qızlara da toyda geyinmək üçün paltar alib alış-verişimizi bitirmişdik... Toya 3 həftədən az vaxt qalmışdı.

Baxmayaraq ki, Cavidanın öz evi vardı, o hələ də anası gillə yaşayırdı. Evləndikdən sonra ayrı yaşayacağımız üçün ora da əşyalar almaq lazım idi. İmkanımız ürək açan olmadığı üçün, anam mənə bəzi şeyləri kreditə götürmüşdü... Bir gün də yığışıb hamımız yaşayacağımız evi təmizləməyə getmişdik... Bir sözlə hər şey o qədər tez baş verirdi ki, hər şeyi zorla çatdırmışdıq.... Hətta bəzən zarafatla:
- Görərsiz toyda yatacam, biabır olacaqsız deyib hamının gülməyinə səbəb olurdum...
Amma bunlar çox xoş yorğunluq idi. Bəzən düşünürəm ki, heç əvvəllər pulumuz çox olan vaxtı belə xoşbəxt ola bilmirdim, necə ki,indi...

Həyatımız deyəsən yavaş-yavaş öz qaydasına düşürdü... Bircə əskiyimiz var idi, o da atam. Amma deyəsən o bizi artıq gözdən çıxarmışdı... Çünki uzun zaman idi ondan heç bir xəbər yox idi... Ürəyim çox qırılmışdı... Elə Ləmanın da...

***
Gözlənən gün gəlib çatmışdı... Həm mənim, həm də Cavidanın subaylığın daşını atmağına sayılı saatlar qalmışdı... Hər şey yuxu kimi gəlirdi... O qədər çox xoşbəxt idim ki... Niyə də olmayım? Sevdiyi ilə ailə quran nə qədər insan var ki, dünyada...

Hazırlaşıb oğlan evini gözləyirdik... Anam bir neçə dəfə kovrəlsə də ağlamamaq üçün özünü zorla saxlayırdı... Mən də çox kövrəlmişdim... Ötüb keçən illər lent kimi göz önündən gəlib keçirdi...
Anam:
- Kaş atan da yanımızda olardı, bu günləri görərdi deyə dərin bir ah çəkdi... Gözlərim dolsa da özümü saxlayıb:
- Ana indi məni ağladacaqsan eybəcər gəlin olacam ha - deyərək gözlərimin bulağına yığışan yaşı salftelə silmişdim..

Anam isə:
- Ağlama gülüm, ağlama! O gözəl gözlərin bundan belə kədər nədir bilməsin. Allah səni bəxtəvər eləsin deyə dualar edirdi ki, maşınların siqnal səsi həyətə doldu.