Dövlət Universitetində müəllim işləmişdir. Haqverdiyev XIX əsrin sonu - XX əsrin birinci qərinəsində (1892-1933) geniş yaradıcılıq fəaliyyəti göstərmiş, "Həyat", "İrşad", "Təzə həyat", "Tərəqqi", "Yeni İrşad", "Açıq söz" və s. dövri mətbuat orqanlarında hekayə, pyes, məqalə və tərcümələr dərc etdirmişdir.

M.F.Axundzadənin realist ənənələrini inkişaf etdirərək, Azərbaycan dramaturgiyasını "Dağılan tifaq", "Bəxtsiz cavan", "Pəri-cadu", "Ağa Məhəmməd şah Qacar" və s. səhnə əsərləri ilə zənginləşdirmişdir. Ədibin "Xortdanın cəhənnəm məktubları" səyahətnamə-povesti, "Marallarım" hekayələr silsiləsi, "Ata və oğul", "Ayın şahidliyi", "Şeyx Şaban" hekayələri realizmin dərinliyi, hadisə və obrazların tipikliyi, satirik gülüşün kəskinliyi baxımından ədəbi prosesdə hadisə kimi səciyyələndirilmişdir.

Haqverdiyev bədii tərcümə ilə də məşğul olmuş, U.Şekspirin "Hamlet", F.Şillerin "Məkr və məhəbbət", "Qaçaqlar", Y.Çirikovun "Yəhudilər", F.Volterin "Soltan Osman", E.Zolyanın "Qazmaçılar", A.Çexovun "Dəhşətli gecə", Qorkinin "Makar Çudra", "İzergil qarı" və s. əsərləri tərcümə etmişdir. Onun "Müsəlmanlarda teatr", "M.F.Axundovun həyatı və fəaliyyəti", "M.Qorkinin həyatı və yaradıcılığı", "Ədəbi dilimiz haqqında" və s. məqalələri ciddi elmi araşdırmaların məhsuludur. Yaradıcılığının janr baxımından rəngarəngliyinə baxmayaraq, əsərlərini ümumi ideya - əski həyat və məişətin, onun rəzalətlərinin, insan şəxsiyyətini və mənliyini alçaldan ictimai mühitin tənqidi birləşdirir.

Azərbaycan Yazıçılar İttifaqının məsul katibi (1931-1932) olmuşdur.
1933-cü il dekabrın 17-də Bakıda vəfat etmiş, Fəxri xiyabanda dəfn olunmuşdur.
Adına Bakı şəhərinin Yasamal rayonunda küçə