a Xəzərin qızardığını hiss edirdim. Onun baxışlarını qaçırması mənim xoşuma gəlirdi. - Getməliyəm… Görüşmək üzrə. Xəzər güc - bəla cümləsini tamamlayıb ayağa qalxaraq uzaqlaşdı. Bu hal mənə inanılmaz zövq verirdi. Hələ Xəzərin o hallarını düşündükcə az qalırdım qəh - qəhələrlə gülüm. Üzümdəki geniş təbəssümlə sinifimə doğru irəlilədim. - Hümeyra, səndə keçən dərsin mühazirəsi var? Tələbə yoldaşımın sualına cavab vermək istərkən üzümdəki gülümsəməni tamamən unutmuşdum. Qızın təəccüblü baxışları qarşısında elə bil yuxudan ayıldım. Mən 32 dişim ortada gülürdüm... Yazıq qız mənim ilk dəfə universitetdə şən halımı görüb şok olmuşdu. Onun əhvalına heç əhəmiyyət vermədən dəftəri ona verib yenə kitaba yönəldim. Xəzərin sözləri əks - səda verirdi qulağımda. Kitabı hər kəs çox sevir, mən də həmçinin. Onun fikirlərinin tamamı ilə razı idim. Dünyamızı bu qədər çirkli hala salan tək səbəb cəhalət idi məncə. Kitab oxumaq insanda anlayışın, qarşısındakı insanı daha yaxşı başa düşməyin və ən əsası empatiya duyğusunun təkminləşməsinə səbəb olur. Məhz bu səbəbdən hər kəs kitab oxumalıdır mənə görə də. Düşüncələr içərisində evə gəlmişdim. Bir yanım Xəzərlə keçən o qısa zamanın nə qədər həyəcanlı və xoş olduğunu desə də digər yanım onun bir müəllim olduğunu xatırlayıb tədirgin olurdu. Qısacası fikirlərim tamam qarışmışdı. Qəribə halım anamın da diqqətinidən yayımamışdı. - Hümeyra, nəsə olub? - Yox, niyə ki? - Çox səssizsən, heç yeməyinə də toxunmadın. Bayaqdan bəri yeməyimi sadəcə qarışdırdığımın indi fərqinə varmışdım. - Hər şey qaydasındadır, anacan, dərslərimi düşünürdüm. - Dərslərlə bağlı nəsə prablem var? - Yaxşıdır hər şey. Yeməkdən sonra otağıma çəkildim. Yenə düşüncələrimin baş rol ifaçısı Xəzər idi. Görəsən adımı hardan öyrənmişdi? Öz fikirimə özümün gülməyim tuturdu deyəsən, ağlımı itirirdim. Xəzər universitetdə müəllim idi və normal hal idi mənim adımı öyrənmiş olması. Buna xüsusi əhəmiyyət verməməli idim. Səhərin erkən saatlarında hazırlaşıb universitetə doğru yol aldım.