a bilməsəmdə mənim də ona qarşı hisslərim vardı. Bir ayı geridə qoymuşduq. Bu zaman zərfində Xəzərlə üz - üzə gəlməməyə çalışırdım. Ondan qaçırdım desəm daha doğru olardı. Universitetin həyətində ənənəmə sadiq olaraq təkbaşıma oturub kitab oxuyurdum. - 1 ay oldu. Daha nə qədər qaçacaqsan? Eşitdiyim səsə başımı qaldırıb baxdığımda Xəzər qarşımda dayanmışdı. Üzündə xoş təbəssüm bəlirirdi və bu təbəssümün sadəcə mənim yanımda meydana gəlməsi mənə çox xoş idi. - Axı, mən sizi heç tanımıram. - Deyəsən, kitabın içindəki kağızı oxumadın. - Oxudum. - Mən orda bir - birimizi tanıyaq dedim. Xəzərin cavabı məni gülümsətsə də müəllim olduğunu xatırlayıb narahatlıqla yerimdə qımıldandım. - Amma siz müəllimsiniz. - Hümeyra, səncə də bunlar adi bəhanə deyilmi? - Niyə ki? - Universitet də hə müəlliməm, amma buradan çıxdığım an mən sadəcə Xəzərəm. Haqlı idi dediklərində. Mənə dərs deməsə də o, sadəcə burada, universitetdə müəllim idi. - Düzdür. - dedim. Xəzər baxışlarını üzümdə gəzdirib dilləndi. - Mənə dəqiq bir cavab verməlisən. - Mən... Mən razıyam. Tanıyaq bir - birimizi. - deyib baxışlarımı yana çevirdim. Bu qərarı verərkən içim olduqca rahat idi və çox həyəcanlı idim. İkimizi də gülümsətmişdi olanlar. Bu addım bizim münasibətimizə yeni bir yön vermişdi. - İnan peşman olmayacaqsan. Xəzərin ürəkdən dediyi bu sözlərin nə dərəcə həqiqət olub olmayacağını isə bizə zaman göstərəcəkdi. Ümid edirdim ki, bu münasibət ikimiz üçündə bir yanılqı olmazdı. Zaman bir su kimi axıb gedirdi və mən təhsilimin 1 - ci ilini arxada qoymuşdum. Ötən zaman ərzində Xəzərlə münasibətimiz yaxşılığa doğru davam edirdi. Bir - birimizi daha yaxından tanıyır, şəxsi maraqlarımızı öyrənməyə çalışırdıq. Dərslər, onun işi deyərkən bu çox da mümkün olmurdu. Münasibətimizi sağlamlaşdırmaq adına bir - birimizi öz ailələmizlə tanış etmişdik. Xəzərin ailəsi çox istiqanlı və səmimi insanlar idi. Bunu gördükcə başa düşürdüm ki, mənim tədirginliyim və qorxularım tamamı ilə boşuna imiş. Bunu bilmək məni