Bolum 1


Universitetin qapısından içəri daxil olduğum ilk gün içimdəki həddi - hududu olmayan sevinc duyğumu basdırmağa məcbur idim. Çünki gənc bir xanıma əsla yaraşmazdı uşaq kimi sevinmək. Ailəm məni bu şəkildə yetiştirmişdi. Elə mənim öz düşüncəm də bu yöndə idi. Əsl xanım hərşeyi ilə başqalarından fərqlənməlidir. Adım Hümeyradır. Hündür boylu, arıq gözəl sayılmasam da qəşəng uzun saçlı qızam. 22 yaşım var və təhsilimi davam etdirmək üçün bu il magistraturaya qəbul olmuşam. Atam dövlət idarəsində çalışır, anam isə ədəbiyyat müəlliməsi idi, ancaq bəzi sağlıq səbəblərindən dolayı işləmirdi. Məndən 6 yaş böyük qardaşım Amerikada magistr təhsilini bitirdikdən sonra, yaxın dostunun şirkətində işləməyə başlamışdı və zamanla şirkətə ortaq olmuşdu. Ara bir bizi görmək üçün gəlir, bir neçə gün qalıb sonra geri qayıdırdı. Bütün qızların heç bir zaman sevmədiyi bir tip olur. Hansı ki, hər zaman düzgünlüyün tərəfdarı, heç vaxt səhv etməyən, hər etdiyi qusursuz sayılan biri. Bax o, mənəm… Buna görə çox da sevilən biri deyiləm. Çünki bir az kibirli, soyuqqanlı, ünsiyyəti sevməyən biriyəm. Səssiz, sakit və əsla səhv etməyən. Elə məişət işlərində də bir yalnışım olmaz. Hər şeyi zamanında və yeri yerində edirəm. Başqalarının mənim haqqımda nə düşündükləri məni elə də narahat etmirdi. Kənardan baxıldığında olduqca monoton və sıxıcı həyatım vardı ki, bu da doğru idi. Ancaq mən sıxıcı həyatımdan məmnun idim. Əslində, hər insan səhv etməli və bu sayədə doğru yolu tapmalıdır. O zaman insan böyüyür, dərs çıxarır, həyatdan təcrübə qazanır. Belə olduqda aldığın dərs daha dəyərli, daha doğru olur. Geri dönüb baxdığımda heç səhv etməmişdim və bu səhvin nəticəsində özümün qazandığım heç bir doğrum yox idi. İlk dərs günü hərkəs bir - biri ilə tanış olurdu. Mənim kimisə tanımaq kimi bir fikrim yox idi. Onsuzda burada tanıdıqlarımın hər biri elə burada da qalacaqdı. Bu hal universitetə ilk qəbul olduğum zaman da belə idi. - Hümeyra, bir az özündən danış. Qızların mənidə öz söhbətlərinə