Bölüm 22

Yaşar xəstəliyinin səbəbi ilə başını Baharın sinəsinə sıxaraq yuxuya getmiş,bütün yorğunluğu, bütün dərdi-qəmi bu kiçik köksdə yox olmuş kimi , səhər yuxudan gümrah və xoşbəxt oyandı. Baharın gecədən bəri ağlamaqdan şişmiş gözləri açılmaq üçün nəmli kirpiklərini yuxarı qaldıranda ,gülümsədi və ətli dodaqları onun sabahına xeyir arzulamaq üçün aralandı. Yaşar əli ilə onun yanaqlarını və saçlarını sığallayanda ,Bahar başını ehmalca arxaya doğru verərək, onun hər toxunuşundan necə xoşhal olduğunu göstərməyə çalışdı. İkisi də dünən gecə böyük yükün üzərlərindən götürüldüyünü hiss edirdilər. Necə ki, Yaşar artıq uzun zamandır özünü Nurayla bağlı sirləri Bahara açıqlamaq lazım imiş kimi hiss edirdi, eyniylə Bahar da bütün bunları bilmək arzusunu içində boğa bilmirdi. Bu gün onları əsl ər-arvad olmaqdan cəmi bir yol ayırırdı və Yaşar üçün bu, zaman , Bahar üçün isə cəsarət tələb edən amil idi. Yola çıxmaq üçün hər şey hazırlandı, hər kəs: qarşıda Yaşar və İsgəndər kişi, arxada isə Bahar ilə Şəbnəm xanım olmaqla maşında öz yerini tutdu. Yaşarın ön güzgünü məhz Baharı izləyə bilmək üçün lazım olan vəziyyətə gətirməsi Şəbnəm xanımın gözündən yayınmamışdı; heç İsgəndər kişi də kürəkəni ilə qızı arasında olan baxışmadan xəbərsiz deyildi. Bu, onları həqiqətən xoşbəxt edirdi. Bahar evdən getdikdən sonra yaşadıqları vicdan əzabı və əvvəldə Yaşardan gördükləri soyuq münasibət artıq unudulmuşdu. Xoşbəxtlik sadəcə bir addımlıqda idi, amma nə çətin addım idi o, ilahi. Onların gəlişini iri açılmış qucaq ilə gözləyən Fateh və simasında narazılığını gizlətməyə belə çalışmayan ,lakin aradakı hörməti saxlamağa çalışaraq ,süni şəkildə gülümsəyən Yuliya və bütün bunlardan tamamilə uzaqda olan Bahar ilə Yaşar; onlar hamısı bir damın altında yığışmış, axşam yeməyini yeməkdə idilər. -Yol nə qədər uzun olsa da , nə qədər yorsa da , o ki evə gəlirsən , rahatlanırsan ,adama lap ləzzət edir, - deyə İsgəndər kişi evin aşbazı tərəfindən hazırlanmış yeməyi ləzzətlə yeməyə davam edirdi.