ə başladığı gündən, ancaq günorta onu aparan və yenidən evə geri gətirən ərini gözləməklə keçirirdi zamanı. Axşam da eyni səbrsizlik ilə , onun evə qayıtmasını gözləyirdi. Bu həsrətin vüsalı o qədər şirin idi ki, Bahar gün boyu özünü xoşbəxt hiss edir, qanında oynayan hormonların verdiyi təsir ilə qanadlanıb uçmağa hazır vəziyyətdə , xəyallar içində dolaşırdı evi. Onun üçün bir əsrə bərabər bir neçə saatdan sonra, hər dəfə Yaşarı gördüyündə qırmızı rəngə boyanan yanaqları, qarnında uçuşan kəpənəklərin təsiriylə bədəninə gələn yüngül titrəyiş, onu ərinin gözlərində, dünyanın ən saf varlığına çevirirdi. Hər gecə işlərini bitirdikdən sonra Bahar onun yanına , ilk dəfə zifaf gecəsinə gələn gəlin kimi gələrkən, Yaşar ürəyinin necə çırpındığını hiss edirdi. Hələ hər gün işdən heç vaxt olmadığı qədər tez çıxanda, işçilərinin simasından belə, özünün necə dəyişdiyini görə bilirdi. Bütün iş günü ərzində də görüşə tələsən nişanlı oğlanlar kimi , ancaq günün bitməsini gözləyirdi. Xoşbəxtlik bir addımlıqda idi; sadəcə bir addım və sən xoşbəxtsən, sən həqiqətən xoşbəxtsən və hər şey geridə qalacaq... Amma geridə olanlar ,bir gün yenə qarşında dayansa , bax o zaman hər şey üçün, hətta bir addımlığında olan xoşbəxtlik üçün də gec olacaq, çox gec... İsgəndər kişi ona gələn zəngdən sonra Şəbnəm xanım və qızına kəndlərində üçünün də yaxşı tanıdığı Nazimin oğlunun toyu olacağını xəbər verdiyi günün gecəsi Bahar bu barədə Yaşara icazə istəyən balaca uşaqlar kimi xəbər vermişdi. Güzgünün qarşısında , saçlarını darayan Yaşar arxada dayanıb , onun nə deyəcəyini gözləyən arvadına sarı çevriləndə, dodaqlarındakı təbəssüm necə xoşhal olduğunun göstəricisi idi. O, arvadına yaxınlaşıb, adətən etdiyi kimi Baharın çiyinlərindən tutdu və gözlərinin içinə baxdı. - Sənə həmişə demişəm mənim balaca həyat yoldaşım: istədiyin yerə ,istədiyin zaman getməkdə sərbəstsən. Üstəlik atan və ananla gedəcəyin toya görə niyə məndən qorxaraq icazə alırsan ,hə?- Bahar utancaq gülümsəmə ilə başını aşağı endirsə