Bolum 2

Qarşımıza bir insan çıxar. Bilmərik, o bizim üçün nə gətirəcək;xoşbəxtlikmi,bədbəxtlikmi? Sadəcə gələr və həyatımızın tamamını dəyişər.Ya ən xoşbəxt, ya da ən bədbəxt insan olarıq. Həyatımıza aldığımız insanı sadəcə onunla zaman keçirincə tanıya bilərik. Ona görə də heç nə üçün təəssüflənməmək lazımdı. Çünki həyat insana hər zaman nəsə öyrədir. Səhv edəndə də, düzgün seçim edəndə də. Mütləq həyat nəsə öyrədir...

***
Səlim görüşə Aylindən tez gəlib, oturaraq Aylini gözləyirdi. Və budur Aylin artıq gəldi. Geyindiyi qırmızı don ona xüsusi gözəllik verirdi. Saçına fen çəkib açıq qoymuşdu. Normalda makiyaj etməyi sevməsə də, anasının təkidi ilə başa çıxa bilməyib sadə bir makiyaj etmişdi. Nə Aylin, nə Səlim valideynlərinin onlara göstərdiyi şəklə baxmamışdı. Aylin utanmışdı. Səlim isə hikkəsindən istəməmişdi. Amma indi ikisi də peşiman idi. Səlim Aylini necə tanıyacağını düşündü. Aylin isə restorana girəndə çaş-baş qaldı. Bilmirdi, Səlim hansıdı. "Kaş ki anam şəkli göstərəndə baxardım ona. İndi mən nə bilim, o, hansıdı deyib", - öz özünə danışanda restoranın Ofisiantı Aylinə yaxınlaşdı.
-Xanım, buyurun sizə necə kömək edə bilərəm?
-Mən burda birini gözləyirəm...
Sözünü tamamlamamış Səlim təsadüfən masadan çevrildi. Aylini görüb tanıdı və ayağa qalxdı. Bu anda Aylin də Səlimi tanıdı. Onlar ilk dəfə heç də xoş olmayan bir təsadüflə rastlaşmışdılar. İndi ikisi də təəccübləndi və eyni anda:
-Sən??? - deyib gözlərini bir-birinə dikdilər.
-Sənin burda nə işin var?-Səlim Aylindən özündən razı halda soruşdu.
-Bəlkə, arxanca düşüb gəldiyimi düşünürsən?- Aylin təəccüblə gözlərini bərəldib Səlimə baxdı.
-Başqa nə düşünüm? - dedi hikkəli şəkildə.
-Sən nə özündən razısan. Qaba, - deyib əsəblə baxdı,-burda görüşüm var. Ona görə burdayam.
-Doğrudan?Kiminlə?- Səlimin üzündə istehzalı bir təbəssüm dolaşdı.
-Gələcək həyat yoldaşımla, - deyib özündən əmin bir duruşla Səlimin önündə dayandı.
-Yoxsa sən Aylinsən? - təəccüblə soruşdu.
-Səlim? - Aylin dediyi həyat