fikirlərimdən ayılıb geri döndüm. Aycan qapının kandarında dayanıb kövrək baxışlarını üzümdə sabitləmişdi. Onun baxışları qarşısında mənim də gözlərim dolmuşdu. Dayımın qızı idi Aycan. Qohumlarım arasında məni başa düşən eyni zamanda mənimdə yanında rahat olduğum nadir insanlardan biri idi. Aycan Almaniyada təhsil alırdı bu səbəbdən uzun zaman olmuşdu ki, görüşməmişdik. - Aycan, sənin üçün çox darıxdım. Qollarımı boynuna dolayıb göz yaşlarımı sərbəst buraxdım. - Əzizim, bir az daha ağlamağa davam etsən geri qayıdacağam. - Artıq heç yerə getmək yoxdur, Aycan xanım. - Mən razı. Aycan üçün çox darıxmışdım. Bu aralar məni həqiqətən başa düşüb, qulağ asacaq birinə o qədər ehtiyacım vardı ki… - Aycan, nə yaxşı etdin gəlməklə. - Sənin nişanın olacaq və mən gəlməyəcəyəm? Elə şey olar. Aycan məndən aralanıb üzümü əlləri arasına aldı. - Hümeyra, çox gözəl olmusan. - Çox sağ ol. - Yaxşı de görək, sənin ürəyini oğurlayan kimdir? Dolaba yaxınlaşıb kitabın arasından Xəzərin şəklini götürdüm. - Xəzər. - Əzizim, çox xoşbəxt ol... Yeznə yaraşıqlı oğlandır. Ümid edirəm sənin kimi sakit qızı danışdırıb qəh - qəhələrlə güldürəcək qədər həyat dolu biridir. Əks halda işin çətindir. Aycanın gülərək dediyi sözlər mənim tədirginliyimi artırmışdı. - Niyə ki? - Necə yəni niyə? Sənin xasiyətin məlum o, da sənin kimi melanxolik biri olsa sizin həyatınız ancaq susaraq keçəcək. Amma sənin əksin olduğunda həyatın tamam dəyişəcək. Aycanın zarafat hesab etdiyi sözlərdə böyük bir həqiqət yatırdı hansı ki, mənim görə bilmədiyim həqiqət. - Xəzər necə biridir? - Çox şəndir. Niyə yalan danışmışdım bilmirəm. Əslində Aycana yox özümə danışmışdım yalanı. Çünki bizim xasiyyətimizin eyni olduğunu demək yanıldığımı etiraf etmək idi. - Hümeyra, sözlərimi ciddiyə alma. Məni bilirsən, həmişə beləyəm. Əsas olan sizin bir - birinizə duyduğunuz məhəbbətdir. Sevgi varsa geri qalan hər şey boşdur, canım. Sevgi? Bir anlıq bədənim ürpərmişdi. Mənə nələr olurdu belə? Yaxşı ki, qarşı tərəfin gəlməsi ilə artan səslər