baxmaması məni daha betər bir hala salırdı. Nəhayət ki, məclis sona çatmış qonaqlar dağlışmağa başlamışdı. Xəzərin idarə etdiyi maşınla evə tərəf yol aldıq. Səssizlik höküm sürürdü yol boyu. Başımı pəncərəyə söykəyib olanları düşünürdüm. Xəzərin məni danışdırmaması canımı acıdırdı. - Xəzər, Qamətimi düzəldib dilləndim. - Bəli, - Olar bir az danışaq? Xəzər heç nə demədən maşını yol kənarında saxladı. İkimizdə enib parka tərəf addımlarkən dayanıb Xəzərin önünə keçdim. - Əzizim, mən nə deyəcəyimi bilmirəm. O sözümün heç yeri deyildi. Bəlkə də, onu heç düşünməli deyildim... Münasibətimizin ciddiləşməyi məni qorxutmuş ola bilər. Bunun başqa açıqlaması yoxdur. - Hələ də düşüncən eynidir? Xəzərin sualı ani səslənmiş və bu məni tamam çaşdırmışdı. Onun üzümə sabitlənmiş baxışları o qədər ümid dolu idi ki, ağlımdan keçənləri demək cəsarətim paramparça olmuşdu. Başımı etiraz mənasında yellədim sadəcə. Bununla yeni bir səhvə daha imza atmış oldum və sözün əsl mənasında batdıqca batırdım. Xəzər gülümsəyib məni qucaqladı. Qollarımı qaldırsam da onu qucaqlaya bilmədim. Gücüm çatmırdı elə bil. Vicdan əzabı çəkirdim... Çünki Xəzərə yalan demişdim. Hisslərimdən əmin olmadan nişana razılıq verməyimin nəticəsində yalan üstünə yalan danışmış, aldatmışdım onu. Evə döndüyümüzdə Xəzər məni binanın qarşısın düşürdüb getmişdi. İçəri daxil olduğumda qohumlar gecəni müzakirə edirdi. Onları dinləmək vicdan əzabımı daha da artırdı. - Mən çox yorğunam, icazənizlə otağıma keçmək istəyirəm. - Əlbəttə, qızım, gecən xeyirə. - Gecəniz xeyirə. Aycan, gələ bilərsən? - Yaxşı. Aycan otağa keçdikdən sonra sual dolu baxışlarına fikir vermədən qapını kilidlədim. Axşamdan bura içimdə yığılıb qalan ağrı, əzabı atarcasına hönkürüb ağlamağa başladım. Yazıq qız qorxu və tədirginliklə məni qucaqladı. - Hümeyra, nə oldu sənə?... Əzizm, xahiş edirəm qorxutma məni. Dizlərim məni daşımaqdan imtina etmiş və mən yerə çökmüşdüm. Aycan da mənimlə… - Hümeyra, qurban olum bir söz de, - Aycan, canım çox yanır... Mən...