Bolum 2

Əslində, yaşadığımız hər şey bir sonrakı addımızı hansı yönə atmalı olduğumuzu eləcə də bu addımın bizim üçün doğuracağı nəticələri göstərir. Bəzilərimiz bunu ən başından hiss edəcək qədər şanslı oluruq. Amma bəzilərimiz təəssüf ki, başa düşməkdə gecikirik. Bu yaşıma qədər mən heç səhv etməmişdim. Ona görə də yalnış bir şey etməkdən, yalnış seçim etməkdən dəli kimi qorxurdum. Mənə görə tək səbəbi bu idi içimdəki sıxıntının. Xəzərlə münasibətimizi bir addım daha irəlilətmiş nişanlanmağa qərar vermişdik. Əslində, ailələrimiz tanış olduqdan sonra qərar vermişdilər ki, tələsməyib daha yaxşı tanıyaq bir - birimizi. Biz isə onlarla razılaşmayıb nişanlanmaq istədiyimizi bildirmişdik. Səbəb isə yay tətilində Xəzər vacib seminar və dil kursları üçün xaricə gedəcəkdi. Onun yolunu sözlüsü olaraq deyil də nişanlısı olaraq gözləməyimi istəyirdi. Bunu mənə təklif etdiyi zaman sevinmişdim və bu qədər incə düşündüyü üçün Xəzər gözümdə bir pillə daha yüksəlmişdi. Məni sahiblənməsi xoşuma gəlmişdi. Nişan mərasimi şəhərin dəbdəbəli restoranlarından birində təşkil edilmişdi. Libasımı geyinib güzgü qarşısında dayanaraq əksimi süzdüm. Çox gözəl görünürdüm... Bu gün Xəzərlə həyatımızı birləşdirmək üçün ilk addımızı atırdıq. Bu məni olduqca həyəcanlandırıb xoşbəxt etsə də içimdəki sıxıntı məni bir an belə rahat buraxmırdı. Hər zaman mən həyatımı dəyişdirəcək qədər böyük bir sevgi xəyal edirdim. Elə bir eşq ki, məni tamam dəyişdirəcək, bambaşqa bir Hümeyraya çevirəcəkdi. Eynən nənəm və babamın sevgisi kimi. 12 yaşım vardı babam vəfat etdiyində. Bir neçə saat sonra nənəmdə həyata gözlərini yummuşdu. Onların bir - birilərinə duyduğu məhəbbət illər ötsə də hər kəsin dilində idi. Nə zaman söhbət mövzusu sevgi olsa onlar gəlirdi ağlıma. Yoxluğunda nəfəs belə ala bilməyəcəyim biri ilə evlənməyi xəyal edirdim. O, insan Xəzər idi? Bilmirdim... Bu sual ağlıma gəldiyində özümü çox narahat hiss edirdim. Həyəcanlı olduğuma görə belə idim yəqin. - Hümeyra, Adımı eşitdiyim zaman