unutdu və səsini yüksəltdi.
-Bahar , bu həqiqətdir! Başa düş! Sən o yaşlı, iyrənc insan ilə həyatını korlamama...- sözü yarım qalan Sənan üzünə deyən şillənin təsiri ilə susdu. Göz yaşlarına hakim ola bilməyən Bahar
-Onun haqqında nə isə deməyə cürət belə etmə!- deyə başını yelləməyə başladı.- Sən necə də alçaq biri imişsən, ilahi, mən səni necə sevə bilərdim ,necə?!- cavaba ehtiyacı olmayan sualdan dərhal sonra o, üzünü çevirib Sənanı uzaqda qoymağa başladı ,lakin sadəcə bir neçə saniyə mütəəssir halda dayanan Sənan əlindən çıxacaq ovun qaçdığının fərqinə yeni varmış ovçu kimi qaçdı və arxasınca Baharı səslədi.
-Bahar! Dayan! Sən elə bilirsən o bilsə səni qəbul edəcək?- Bahar ayaq saxladı. Xoşbəxtlikdən şadlıq sarayının qarşısında heç kim yox idi.
-Sən...- Sənan əllərini belinə qoyub, dərindən nəfəs aldı, - elə bilirsən o, səni qəbul edəcək? Elə bilirsən səni sevir? Onun gözündə sən gənc və gözəl qızsan, başqa heç nə! Mənim üçün isə bütün dünyamsan ,bütün həyatımsan. İlk və son sevgimsən ,Bahar! O heç vaxt səni mənim kimi sevə bilməz. Biz illərlə bir-birimizin olmuşuq, indi kiminsə bir neçə aya sənə əziz olduğunu demək istəyirsən mənə? İnanmaram, inana bilmərəm, - Sənan titrəyən dodaqlarını dişləri arasında sıxdı. Arxası ona tərəf dayanmış Bahar isə donunun ətəyini sıxdı və bir cümlə ilə
- Çıx get həyatımdan ,Sənan,- deyə şadlıq sarayının qarşısındakı pilləkənləri qalxmağa başladı. Bu dəfə Sənan onun arxasınca gəlmədi, bütün toy boyu da bir daha gözə görünmədi. Masa arxasında başlanan pıçıltı, Sənanın harada olması barədə sorğu-sual toy bitənə qədər davam etdi , lakin sadəcə bir saat iştirakdan sonra oradan gedən ailə bütün bunları eşitmədi. Şəbnəm xanım da , İsgəndər kişi də, Bahardan yol boyu heç nə soruşmadı, qınamadı və onu öz düşüncələri içərisində yalqız qoydular.
Bahargil Bakıya çatanda səhər saat 4 idi. Bahar Şəbnəm xanımın ona müraciətini eşitmədən ruh kimi öz otağına keçdi. Yaşar onların son həftələr bir yerdə uzandığı yataqda uzanmış, hər zaman