Bölüm 23

Bahar ayaqlarının yerə yapışdığını hiss etdi. Ayağa qalxmaq cəhdi də ,dizlərinin taqəti çəkildiyi üçün boşa çıxdı. Sonuncu dəfə gördüyü həmin dəhşətli gecədən ; yəni düz 5 ay bundan öncə gördüyü Sənan , indi tamam başqa insan idi. Qıvrım saçlar düzləşmiş, günəş altında iş görərək qaralan teni belə indi sanki ağarmış və ən əsas o ceyran gözləri , uzunsov, qapqara gözlər, indi tamam başqa cür baxır, başqa cür təsir bağışlayırdı. Nə biləydi Bahar, axı, saatlarla, günlərlə, aylarla, yemədən, içmədən, sadəcə onlara baxaraq həyatını keçirə biləcəyini düşündüyü bu gözlər bir gün ona bu qədər yad, hətta bu qədər ikrahdoğurucu gələcək, nə biləydi, nə biləydi?? Sənan: adını dilinə və ürəyinə yazdığı, görünüşünü qəlbinə həkk etdiyi, həmin o Sənan, ilk sevgisi, ilk məcburi kişisi...Sənan! İndi onun ürəyini bulandırır, indi başına küt ağrılar salır, gecələr yuxularına girən kabuslarını xatırladır, qabıq bağlayan yaralarını dırnaqlayıb deşir... Sənan. Sevdiyi, hörmət etdiyi, onunla ailə quracağı günü gözlədiyi , xəyallara daldığı, hər xınayaxdıda əlinə baş hərfini həkk etdiyi, kiçik, 15 yaşlı könlünü fəth edib , 2 il orada yaşayan Sənan...Sənan...
Sənanın gözlərində yaşlar, pərişanlıq, sevgi və hörmət isə bu aylar boyunca artdıqca artmış, öz pik həddinə çatmışdı. Dodaqları aralanıb ,onun adını pıçıltı ilə çəkərkən , toyun səs küyündə itən səsindəki yalvarış gözlərində əks olunurdu.
Baharın qalxması və həyəcanla zalın ortasına doğru getməsi heç kimi təəccübləndirmədi. Hamı çox yaxşı bilirdi ki, onlar heç biri Sənanın burada olmasını gözləmirdi. Sənan heç düşünmədən onun ardınca getdi, lakin ayağa qalxmağa çalışan Şəbnəm xanımı İsgəndər kişi əli ilə saxladı. Bütün bunlar kənd camaatının gözündə necə görünəcək deyə düşünməmişdi bu dəfə o ; ən azından bir dəfə də olsa,bir ata kimi qızına həyatını düzənə salmağa imkan verməli idi.
-Bahar, Bahar!- Sənan, ayağındakı uzundaban ayaqqabılar ilə belə çox cəld şəkildə səs-küylü zalı tərk edən və dəhlizə çıxan Baharın