içərisində evə çatıb birbaşa otağıma çəkildim. Son dərəcə əzgin və yorğun bir halda idim. Aradan neçə gün ötmüşdü bilmirəm. Xəzərlə getdiyi gündən bəri günaşırı telefonla əlaqə saxlayırdıq. Onun dərsləri hər zaman olduğu kimi indi də mane olurdu çox danışmağımıza. Aycanın Almaniyadan gəlməsi ilə bərabər rayona yola düşmüşdük. Bir an əvvəl getmək üçün tələsirdim. Sanırdım ki, qaçmaq tək çarədir. Amma unutduğum bir şey vardı, o da hara gedirsəm gedim, nə qədər qaçarsam qaçım qəlbimi də gedirdi mənimlə. Kaş ki onu aparmamağın bir yolu olsaydı. Bəlkə o zaman həyatım daha da qarmaşıq hala gəlməzdi. Bir neçə saat sonra rayona gəlmişdik. Ana qohumlarım çox sevinmişdi məni gördüklərinə. İki gün heç yana getmədən sadəcə nənə - babamla vaxt keçirmişdim. Bu mənə çox yaxşı gəlmişdi. Sonrakı günlərdən birində babam Aycanla mənim şərəfimə meşədə qonaqlıq tərtib etmişdi. Bütün qohumlar yeyib - içib şənlənirdi. Gözəl bir gün idi mənim üçün də. Yemək yedikdən sonra bir az aralıda ağacın altında təkbaşıma oturub düşüncələrə daldım. Sevirdim təkliyi, hələ də olduğum yer. Mənzərənin gözəlliyi və insana verdiyi huzur sözlə ifadə edilməyəcək dərəcədə idi. Bir qədər keçmişdi ki, yanımda hiss etdiyim hərəkətliliklə başımı qaldırdım. Aycan yanıma oturub əlini çiynimə qoydu. - Necəsən? Çox içdən səslənmişdi sual. Gülümsəyib dərindən nəfəs aldım. - Deyəsən, yaxşıyam. Günlər, həftələr, hətta aylar sonra yaxşıyam. - Əzizim, bilrdim hər şeydən uzaqlaşmaq sənə yaxşı gələcək, amma nə yalan deyim bu qədərini gözləmirdim. O qədər içdən dedin ki… - Heç mən özümdə gözləmirdim. Amma həqiqətən yaxşıyam. - Xəzərlə danışırsan? Araya çökən səssizliyi Aycanın sualı pozdu. - Bilirsən, buraya gələrkən ən çox ondan uzaqlaşacağam deyə sevinirdim, daha doğrusu xatirələrimizdən. Əslində elə istədiyim kimi də oldu. Uzaqlaşmaq münasibətimizin yararına oldu. Dincəldim... Yeniləndim... İndi Xəzərlə hər danışanda daha mülayim danışıram. Belə getsə bəlkə, bir gün onu sevdim. - Əzizim, inan mənə çox sevindim. Aycan