n məni qucaqlayaraq yanımda olduğunu hiss etdirməyə çalışırdı. Buraya gəlmək mənə həqiqətən çox yaxşı gəlmişdi. - Gəl bir az gəzək. Şəkil də çəkdirərik. Xoşuma gəlmişdi Aycanın fikri. Bərabər bir xeyli gəzib hər ağacla şəkil çəkdirmişdik. Bu meşə, təbiət o qədər gözəl idi ki, sözlə ifadə etmək mümkün olmurdu. Günəş şuaları ağacların yarpaqlarında bərq vurduqca insanın qəlbi huzurla dolurdu. - Aycan, bir az dayan. Ağacın yanında dayanıb rəngi yamyaşıl olan yarpağına baxmağa başladıq. Bu cür tox rəng görməmişdim daha öncə. - Əsrarəngiz mənzərədi. - Elədir. Bir anda qoluma daş dəymişdi və çox ağrıtmışdı. Canım acıdığından qolumu ovuşduraraq geri döndüm. Bizdən bir qədər aralıda əlində sapan tutan oğlanı görüb qaşlarımı düyünlədim. - Sən atdın? Dəli olmusan? Uşaq kimi sapanla onamağın az deyilmiş kimi atacağın yeridə bilmirsən. Başıma dəysə nə olacaqdı? Oğlan həm bizə yaxınlaşır, həm də qəribə bir baxışla mənə baxırdı. - Hümeyra, Aycan qolumdan tutub nəsə deməyə çalışırdı, amma mən o qədər qəzəbli idim ki, onu dinləmək fikrim olmadığından qolumu əlindən çəkdim. - Aycan, bir dəqiqə... Hey səninləyəm, başıma dəysəydi nə cavab verəcəkdin? - Hümeyra, - Niyə cavab vermirsən? Dilini udmusan? - Hümeyra, o, danışa bilmir, nitq qüsurludur! Aycan bu dəfə əsəblə qışqırdı. Sinirdən gözüm heç kimi görməsədə eşitdiyim sözlərələ qollarım yanıma düşmüşdü. - Nə? - Onur bizim qonşumuzdu... O, danışa bilmir. Aycanın sözlərini tam dərk etməyə başladığımda çox utanmışdım. Sözün əsl mənasında xəcalətimdən yer yarılsa arasına girərdim. Çevrilib Onura baxdım. O, geniş omuzları olan, hündür boylu olduqca yaraşıqlı bir gənc idi. İlk görüşdə heç kim inanmazdı onun qüsurlu olduğuna. Deyəsən yazığım gəlmişdi ona. - Onur, bibim qızı Hümeyradır, Bakıdan qonaq gəlib. Gərək bağışlayasan. - O, səni eşidir? Aycanın məni təqdim etməsinə təəccüblənmişdim. - Yox, eşitmir... Ancaq Onur təhsilli biridir dodaq oxumağı bacarır. Onurun üzündə çox isti bir təbəssüm dolaşırdı. İşarət dili ilə Aycana nəsə başa