n arxasınca getdiyi üçün evdə heç kim yox idi. Saata baxdığımda isə bir növ şok keçirmişdim. Az qala günorta olurdu, nə çox yatmışdım belə. Çardağa gəlıb çayın altını yandırdıqdan sonra başımı qaldırıb göy üzünü izlədim bir müddət. Çox mülayim bir hava vardı çöldə. Masmavi səmada orada - burada xırda bulud topaları gözə çarpırdı. Çay süzüb süfrəyə təzəcə oturmuşdum ki, həyət qapısı açıldı və içəri tanımadığım yaşlı bir qadın onun ardınca da Onur daxil oldu. Ayağa qalxıb irəliyə doğru addımladım. - Buyurun, - Qızım, salam. Nigar evdə? - Yox nənəm evdə deyil. Nə lazımdır? - Bir kisə buğda almışdım nənəndən, gəlmişdim onu aparım. Sən verə bilməzsən? - Üzürlü sayın, mən nə haradadır bilmirəm. - Başıma xeyir ay bala, nə edəcəyəm indi? Dəyirmana göndərəcəyəm məni gözləyirlər. Qadın arxaya dönüb Onura işarə ilə nəsə başa salırdı. Bayaqdan bəri Onur orada deyilmiş kimi, onu məhz indi görürmüş kimi incələməyə başladım. O, həqiqətən çox yaraşıqlı idi. Çatma qaşlar altındakı sıx və uzun kirpiklərlə əhatəli zil qara gözlər, hüzünlü bir o qədər də özündənəmin baxırdı. Alnına tökülmüş qara saçları bəyaz üz dərisi ilə xüsusi ahəng təşkil edirdi. Bir söz var deyilər, elə bil ALLAH xoş vaxtında yaradıb. Onur eynən elə idi, ALLAHIN xoş saatında yaranmış qədər yaraşıqlı, ALLAHIN qəzəbinə tuş gəlmiş kimi də çarəsiz. - Qızım, dediyim kimi mənim işim vacibdir. Zəng edə bilərsən? - Hə, edərəm. Telefonu götürüb nənəmə zəng etmişdim. Dediyinə görə buğda kisəsi zirzəmidə idi və kisəni vermək mənim öhdəmdə idi. Qadın yenə Onura nələrisə işarə etdikdən sonra mənə döndü. - Bu oğlan mənim nəvəmdir, Onur. Siz köməkli kisəni zirzəmidən çıxarın, mən əl arabası gətirib gəlirəm. Razılıq mənasında başımı yelləmişdim, amma qaranlıq qorxum vardı, üstəgəl zirzəmiyə enməli idim. Qadın həyətdən çıxdıqdan sonra Onura zirzəminin qapısını işarə etdim və zirzəmiyə tərəf addımladıq. Səbəbsiz yerə ürəyim köksümü parçalayacaq qədər sürətlə döyünürdü. Yəqin ki, qorxurdum ona görə belə idim. Tək açıqlaması bu idi