Bolum 3

Havalimanının buz kimi soyuq gözləmə zalında oturacağa oturub baxışlarımı ətrafda gəzdirdim. Hərə bir yana tələsirdi. Kimi gedəcəyi yerə, kimi də çıxışda onu gözləyənə. Xəzər bu gün Amerikaya yola düşürdü. Onu yola salmaq üçün ailəsi ilə bərabər mən də gəlmişdim. Nişandan sonra bacardığım qədər Xəzərdən qaçmış, əlimdən nə gəlirsə etmişdim təklikdə görüşməmək üçün. Amma "yola salmaq üçün gələcəksənmi"? - deyə sual verdiyində artıq qaçacaq yerimin olmadığını başa düşdüm. Çox haqsızlıq edirdim ona. Xəzər bu olanların heç birinə layiq deyildi. O, mənə həqiqətən dəyər verirdi. Mən də ona çox dərin bir hörmət bəsləyirdim, amma Xəzəri gələcək həyat yoldaşım olaraq görə bilmirdim. - Hümeyra, Xəzərin səsləməsi ilə ayağa qalxıb ona yaxınlaşdım. - Bəli, - Əzizim, gəldiyimdə sənin üçün nə gətirim? - Mən heç nə istəmirəm. Vicdan əzabından bədənim elə qovrulurdu ki, başımı qaldırıb üzünə belə baxa bilmirdim. - Hümeyra, sən yaxşısan? Xəzərin sualını cavablamadan qollarımı boynuna doladım. Ürəyimdə ondan min kərə, milyon kərə üzr istəyir, məni bağışla deyə yalvarırdım. Ancaq Xəzərin qəlbimdən keçənləri bilmədiyi üçün bunun bir növ sevgi göstərgəsi olduğunu düşünməsi son dərəcə normal hal idi. - Əzizim, sakitləş. 3 ay sonra yanındayam, üzüləcək heç nə yoxdur. Qollarımı aşağı salıb bir addım geri çəkildim. Xəzər ailəsi ilə görüşüb yenidən mənə yaxınlaşdı. - Sağlıqla qal, Hümeyra. Alnıma öpüş qondurub getdi. Xəzərin soyuq davranışları da məni lap incidirdi. Bu cür davranış tək mənə qarşı deyildi, lənətə gəlmiş xasiyyətimiz belə idi həm mənim, həm də onun. Yaxşı bilirdim bunu... İkimizdən birimiz başqa cür olsaydıq münasibətimiz çox daha səmimi, çox daha doğru olardı. Aycanın dediklərini gəldikcə daha yaxşı anlayırdım və eyni zamanda da gələcək günlərimiz üçün daha çox qorxurdum. Ən başdan düşünməli olduğum gerçəkləri təəssüf ki, sonda düşünürdüm. Mənim səhvim çox böyük idi, iki nəfərin həyatını alt - üst edəcək qədər. Tək ikimizin də yox elə ailələrimizində. Düşüncələr