i şəkildə qışqırdı. Sara qulaq as... Sevmirəm onu. Başa düş. Bu saxta evlilikdir. Mən o qızı sevmirəm.
Sara telefonu söndürdüyü üçün Səlim əsəbiləşdi. Bu hirslə telefonu çevrilib yerə tulladı. Telefonun qırıqları arxada durub onun danışığını eşidən Aylinin ayaqları altına səpildi. Aylin bir ayağının önünə düşən qırılmış telefona, bir də əsəblə fısıldayan Səlimə baxdı.
-Sevdiyin var? - qorxaraq soruşdu.
-Bundan sənə nə? - sanki hər şeyin günahkarı Aylin imişcəsinə qışqırdı ona.
-Səlim, mənə niyə qışqırırsan? Mənimlə düşmən olmağına ehtiyac yoxdu. Bu 6 ay qısa bir müddət deyil. Əgər belə düşmən kimi olsaq, keçməz bu müddət, - mülayim səslə onu yola gətirməyə çalışdı.
Səlim isə əsəbinə hakim ola bilmirdi.
-Hə, mənim sevdiyim var. Sevirəm... Amma ayrılır məndən. Oldu? Ürəyin rahatlıq tapdıı?? - deyib Aylinə çəmkirdi.
-Mən nə etdim axı, mənə belə davranırsan? - Aylin də artıq əsəbiləşirdi.
-Aylin, biz nə ər-arvadıq, nə dostuq. Biz heç nə deyilik. Sadəcə bir müddət evlilik oynamağa məcbur olmuşuq. Düşmən deyiləm sənlə. Amma sənlə dost da ola bilmərəm. Səninlə çalışaq ki, bu zaman keçənə kimi bir-birimizi çox görməyək. Sevmirəm səni. Səninlə evləndim, düzdü. Amma bu...
-Yaxşı Səlim,-Aylin onun sözünü kəsdi, - Mən səni anladım. Amma burda günahkar mən deyiləm. Hər qızın xəyalıdır bəyaz gəlinlik, - ağlayaraq, - Mən amma gəlinlik yox, sanki kəfən geyindim,-dedi və sürətli addımlarla pillələri qalxdı. Otağının qapısını əsəb ilə çırpdı.Səlim də hirs ilə qışqırdı və yumruğunu divara vurdu. Sanki günahkar təkcə Aylin idi. Səlim gəlib divana oturdu. Etdiyi hərəkətə peşiman idi. Aylinin qəlbini nahaq yerə qırdığını anlamışdı. Çıxıb üzr istəmək istədi. Aylinin qapısına gəldi. Qapını döymək istədi. İçəridən Aylinin səsi gəlirdi. Ağlayırdı. Səlim öz kobudluğuna əsəbiləşdi. Nə etsə də, bu evlilik dəyişə bilməzdi axı. Hər şeyi özü düşünmüşdü. İndi də Aylini qırmaq düzgün deyildi.
Aylinin otağının qapısını döydü. Aylin qapını açdı. Aylinin gözləri şişmişdi. Əsəblə Səlimə