sədaları altında Aylin düşüncələrə qərq olmuşdu. Fikri bayaq əlini yumaq üçün gedərkən şahid olduğu Səlimin telefon danışığında idi.
-Sara, məni anlayacağını bilirdim... Gələrsən, üzbəüz danışarıq. Darıxmışam sənin üçün... Mən də səni sevirəm...
Bu söhbətdən sonra Səlim onu görməsin deyə tez yerinə qayıtmışdı. Amma elə o vaxtdan üzü gülmürdü. Bir ağrı hiss edirdi qəlbində. Özünün də anlamadığı bir ağrı idi bu. Nə hiss idi axı bu?Sevgi idi? Yox, əşi. Nə sevgi? Aylin kim, sevmək kim. Universitet illərində ona bütün məktəb qarşısında öz sevgisini etiraf edən Kərimi belə istəmədi. Sevmədi onu. İndi durub dünyada adam qalmamış kimi onu sevməyən Səlimi sevəsi deyildi ki... Bəs nə idi axı bu ağrı? Qəzəbli idi. Hamı Nigarla Samirin duetinə əl çalanda Aylin ilk dəfə ağzına spirtli içki alırdı. Qədəh qədəh dalınca gedirdi. Artıq başı dumanlanırdı. Sərxoş idi. Səlim də bayaqdan gözləri ilə Aylini izləyirdi. Bu halı ona qəribə gəlmişdi. Aylinə yaxınlaşdı. Aylin son qədəhi içmək istəyəndə Səlim qədəhi onun əlindən alıb masaya qoydu. Əsəblə :
-Sən nə edirsən?-dedi.
-Sən nə şirin olursan belə əsəbi olanda, - deyib güldü. Yenidən qədəhi götürüb içmək istəyəndə Səlim Aylinin əlindən tutub bayıra çıxardı.
-Evə gedirik. Çox içmisən,-deyərək Aylinin qolundan tutub çəkişdirdi. Aylin qolunu Səlimin əlindən xilas edib içəri girmək istəyərək :
-Bəsti görək. Əyləncə indi başlayır. Mən hələ rəqs etməmişəm, - dedi və rəqs etmək istəyəndə Səlim onu məcbur maşına mindirdi.Aylin kəməri çıxarmağa çalışanda Səlim Aylinin əlini saxladı. Əllərin təması gözlərə təsir etdi. Gözlər bir - birinə zilləndi.
-Evə gedirik, Aylin, - dedi və qara gözlərini hökmlə Aylinə dikdi.
Aylin uşaq kimi baxdı və özünü saxlaya bilməyib güldü:
-Sən belə çox gülməlisən.
Maşını işə salanda Aylin yenə kəməri çıxarmaq istədi :
-Mən evə getmək istəmirəm.. Ora ev deyil, qəfəsdir, - deyib güldü. Sonra mahnı oxumağa başladı. Yol boyu eyni mahnını oxudu.
Səlim getmədən öncə Samirə zəng etdi:
-Samir,dostum,Aylin