qırağa atmaq istəklərinin beynində özünə yurd salmasına hər gün daha çox səbəb olan hadisələr isə bitmək bilmirdi. Bahar çıxa bilməyəcəyi quyuya daha çox girir və endikcə enirdi. Yaşara heç nəyi etiraf edə bilməyəcəyini , artıq bunun üçün içində birikdirdiyi bütün gücün və cəsarətin sona ərdiyini çox təmiz hiss edir, ona görə sevdiyi insana yenidən xəyanət hissi yaşatmaq əvəzinə ölümü seçməyə hazırlaşırdı. Səhərə yaxın Bahar artıq saatlardır yatağın həmişə Yaşarın uzandığı tərəfində uzanıb ,onun balıncının üzərində qalmış ətrini içinə çəkərək, bir damla belə göz yaşı tökmədən nə isə xatırlamış kimi anidən ayağa qalxdı və hamam otağına keçdi. Əl-üz yuyan çanağın qarşısında dayanıb, güzgüdən uzun-uzun özünə baxdı və nəhayət güzgünün qarşısından Yaşarın üzqırxan ülgücünü əlinə aldı: son elə yaxın idi, elə şirin idi, elə acı idi, elə fərqli idi