q əlçatmaz, sonu olmayan mənzil...
Bahar içində yığılıb qalan bu dolğunluğu qusmaq lazım olduğunu başa düşürdü. Əgər kiməsə öz halını anlatmasa, kimləsə bölüşməsə ,ürəyinin partlayacağını hiss edirdi. Anasına açılmaq istəklərinin hamısı boşa çıxdığı üçün artıq cəhd belə etmirdi. Heç Şəbnəm xanım da xoşbəxt olduğunu düşündüyü qızı ilə əri ilə arasındakı münasibət barədə danışmaq istəmirdi.
Şəbnəm xanım ilə İsgəndər kişinin Kəndə dönəcəkləri gündən öncəki gecə , bu evdə yəqin ki, uzun müddətlik son axşam yeməyində, bütün ailə üzvləri ( həmçinin də böyük təsadüf nəticəsində Yuliya ) qonaq otağında , bir süfrə arxasına yığışmışdı. Bahar valideynlərinin evə qayıtma sevincini görə bilirdi , bu sevinci onlarla bölüşürdü, lakin içi hüzn dolu idi. Onlarla kəndə qayıtmaq istəyinin içində baş qaldırmasına qarşı çıxmaq çətin idi; çünki Yaşar adı və bu adın sahibi onun artıq bir ömür boyu şəhərə aid olacağından xəbər verirdi.
-İnşəAllah, biz də bir neçə həftəyə gəlib sizin yeni təmirli evinizə baş çəkərik,- deyə Fateh az öncə edilib bitmiş kənd haqqındakı söhbətdən dərhal sonra dillənəndə ,Şəbnəm xanımla İsgəndər kişi dəvət yağışını yağdırdılar, mütləq gözləyəcəklərini bildirmədən dayanmadılar. Bahar da ötəri gülümsədi, lakin yanında oturan ərinin bu söhbətlərdən çox uzaqda olduğunu görüb, yenidən simasına çökən narahatlığı gizlətmə çabasına davam etdi. Yuliya yeməyini yeyərkən getdiklərinə çox sevindiyi qonaqlar ilə söhbətə qarışmamaq üçün telefon adlı üsuldan istifadə edirdi.
-Sizi bir şərtlə buraxıram ki, mütləq yenidən gələcəksiz.
-Əlbətdə gələcəyik, inşəallah xoş xəbərlərdən sonra hələ çox gələcəyik, - deyən İsgəndər kişini dəstəkləyən həyat yoldaşı ilə qudası Baharla Yaşara eyhamlı baxışlarını ünvanladılar. Bahar dərhal ona yönəlmiş diqqətdən çəkinib kömək məqsədiylə ərinə baxdığında bu fikri onlarla paylaşdığı gözlərindən bəlli olan Yaşardan da gözlərini qaçırdı. Axı o özü də ərinin ondan nəinki yaxınlıq , eyniylə bu yaxınlığın nəticəsini də gözlədiyini bilirdi.