qədər yaxşı yola gedirdik bilmirəm. Başımı yelləyib otağıma keçdim.
- Hümeyra,
Ertəsi gün çay və kitabdan ibarət mənzərəyə qarşı təzəcə oturmuşdum ki, Aycanın səsinə qaşlarımı düyünlədim.
- Əzizim, dedim axı mən heç yerə getmək istəmirəm. Xahiş edirəm, məni rahat burax.
- Olmaz... İndi belə naz edirsən, amma əmin ol səndə sevəcəksən.
- Səndən qurtuluş yoxdur, deyəsən?
- Eynən.
Könülsüzcə razılaşıb ayağa qalxdım.
- Heç olmasa haraya gedəcəyimiz haqqında ipucu ver,
- Təkbaşına kitab oxuya biləcəyin bir yer.
Məni xeyli təəccübləndirmişdi Aycanın fikri... Gəldiyimiz zaman gözlərimə inana bilməmişdim. Bura bir bağ idi. Kənd əhalisi buranı təmizləyib park halına gətirmişdilər. Hətta bir neçə yerə oturacaq da qoymuşdular.
- Aycan, bura çox gözəldir.
- Bəyənəcəksən demişdim... Sən otur mən telefonumu evdə unutmuşam alıb gəlirəm.
Aycan getdikdən sonra ağacın altında oturub gözlərimi yumdum. Təmiz hava və səssizlik, ən sevdiyim ikili ilə baş - başa qalmışdım.
Yanımda hiss etdiyim hərəkətliliklə gözlərimi açdım ki, Onur tam qarşımda dayanıb. Üzündən əksik olmayan təbəssümü mənim ürək döyüntülərimin sürətini artırmasına səbəb olurdu. Heç cürə sevməmişdim bu halımı. Onur yaxınlaşıb yanımda yerə oturdu. Baxışlarını üzümdən çəkmədən baş və işarət barmağını geniş açıb üzünə çəkdikdən sonra əlini yumruq şəklində bükdü və barmaqlarını birləşdirdi. Daha sonra onu ilk gördüyümdəki kimi gülümsəməyimi işarə edib təkrar əlini bükərək barmaqlarını birləşdirdi. Nə demək istədiyini başa düşməmişdim. Təəssüflə başımı yelləyib,
- Başa düşmədim. - dedim.
Onur cibindən balaca dəftər və qələm çıxarıb yazmağa başladı. Bitirdiyində kağızı iki barmağının arasında mənə uzatdı. Bu zaman gülümsəməyidə ihmal etmirdi. Kağızı alıb oxumağa başladım.
"Çox gözəlsən, amma gülümsədiyində çox daha gözəl olursan"
Bu yaşıma qədər eşitdiyim heç bir iltifat məni bu qədər həyəcanlandırmamışdı. Qeyri - ixtıyari gülümsədim.
- Oldumu?
Başını razılıq mənasında yellədi.
- Neçə yaşın var?
Yaşına