normal idi.
- Qəşəng qız, niyə tək oturmusan? Darıxmırsan səssizlikdən?
Cavab vermədən baxışlarımı ətrafda gəzdirməyə davam etdim.
- Niyə dinmirsən, qəşəng qız? Bəlkə bunun cavab verəcəyini gözləyirsən?
Onların Onura "bu" demələri və mədəniyyətsiz danışıqları daha sonra da arsızca gülüşmələri məni çox qəzəbləndirmişdi. Sərt baxış atsamda gənclər üzsüzlüklərinə davam edirdilər.
- Bu cavab verə bilməz. Bilmirsən, danışa bilmir.
- Kəsin səsinizi!
- Qəzəbləndin? Olmaz belə, gördük ki, sakit oturmusan bizdə gəldik dedik bəlkə tanış olduq. Amma belə çıxır ki, sən bu lalı bizdən üstün tutursan.
- Bu saat burdan cəhənnəm olmazsanız polis çağıracağam.
Olan qalan əsəblərimidə tarıma çəkirdi axmaq gülüşləri.
- Ən yaxşısı sən bu lala de, bir qəhrəman kimi qurtarsın səni.
Onur hiss etmişdi deyəsən. Başını qaldırdığı zaman mənim başqa istiqamətə baxdığımı görüb geri döndü. Baxışlarını həm gənclərin, həm də mənim üzümdə gəzdirərək nə danışdığımızı anlamağa çalışırdı. Mənə çox pis təsir etmişdi Onurun halı. Səsləri eşitmədən nələrsə başa düşməyə çalışmaq çətin olsa gərək ki, gözlərini qırpışdırırdı.
- Nə oldu polis çağırırdın?
Onurun gözlərindəki kədər məni həqiqətən çox incitmişdi. Onun acısını qəlbimdə hiss edirdim sanki. İmkan verə bilməzdim bu acımasız davranışlara.
- Sizə yox olun dedim!
Qəzəblə çığırıb ayağa qalxdıqdan sonra işarət barmağımı havalandıraraq davam etdim.
- Axırıncı xəbərdarlığımdır, axmaq sözlərinizdən birini daha eşitsəm sizin üçün çox pis olacaq... İndi o işəyaramaz beyninizi və çirkaba bulaşmış ürəyinizidə götürün dərhal cəhənnəm olun buradan!
O qədər qəzəblənmişdim ki, əhvalım özümədə təəccüblü gəlirdi. Gənclərin səssizcə uzaqlaşmasından sonra yerimə oturdum. Onurla bu cür rəftar etməyə heç kimin haqqı yox idi.
Baxışlarımı Onura çevirdiyim zaman onun mənə çox qəribə baxdığını gördüm. O baxışlarda minnət, heyranlıq, utancaqlıq və ən əsasıda özündənəminlik kimi bir çox duyğu açıqca görülürdü.
- Mənə niyə elə baxırsan?
Dayana bilməyib