Bolum 4.

Yatağa uzanıb özümü ələ almağa daha doğrusu bir az əvvəl nə yaşadığımı anlamağa çalışırdım. Bir az əvvəl mən Onuru qucaqlamışdım. Onur mənim etdiyimi yadırqasa da nədənsə qorxduğumu başa düşüb o, da məni qucaqlamışdı. Qısa bir an idi, amma mənə çox təsir etmişdi. O an dünyanın ən güvənli yerində imiş kimi hiss etmişdim özümü. Nəfəsini duymuşdum onun... Bu məni həyəcanlandırmağın yanı sıra qəribə hiss etdirmişdi.
Nə etdiyimi tam dərk etdiyim zaman geri çəkilib zirzəmidən çıxdım.
- Onur, mən qorxuram. - dedim sadəcə.
Onur işarət barmağı ilə mənə dayanmağımı bildirdikdən sonra zirzəmidən kisəni çıxardı. Onun qaşlarını düyünləməsindən hiss olunurdu ki, kisə çox ağırdır. Kömək etməyi istəsəmdə edə bilmirdim. Çünki bir az əvvəlki yaxınlığımız məni həyəcanlandırmış və eyni zamanda utandırmışdı. Yenə eyni şeyi yaşamaq istəmədiyimdən kömək etməməyi seçmişdim.
Onları yola saldıqdan sonra otağıma keçmişdim. Onur qüsurlu olduğuna görə mən ona acıyırdım. Buna görə ona yaxın olmaq məni bu qədər həyəcanlandırmış olsa gərək. Hə, hə tək səbəb bu idi.
- Hümeyra,
Aycanın səsini eşidib iti addımlarla çölə çıxdım.
- Aycan, harada idin?
- Mən atamgil ilə çıxmışdım, nənəmgil də rayona yasa gediblər. Yatmışdın oyada bilmədim. Nəsə olub?
- Yox, yox, yaxşıdır hər şey.
- Gözümə heç yaxşı dəymirsən. Dəqiq hər şey yaxşıdır?
- Yaxşıdır... İnan mənə.
Süni gülümsəmə ilə Aycanı özümə inandırmışdım. Amma heç yaxşı deyildim. Niyə belə olduğumla bağlı heç bir fikrim yox idi.
- Sabah səni bir yerə aparacağam.
- Haraya?
- Onu deməzlər, Hümeyra xanım,
- Əzizim, mən heç yerə getmək istəmirəm. Üzürlü say.
- Etiraz qəbul olunmur.
- Amma…
Aycan məni dinləmədən otağına keçmiş, mən isə düşüncələrimlə baş - başa qalmışdım. Əks qütüblər bir - birini çəkər sözü Aycan və mənim vəziyyətimizdə öz əksini tapırdı. Mən təkliyi nə qədər çox sevirdimsə Aycan da bir o qədər sevmirdi. Mən nə qədər qaraqabaq idimsə Aycan bir o qədər gülərüz idi. Bütün bunlara rəğmən necə olurdu da biz bu