Aylin isə sanki vaxtın daha da uzanmasını istəyirdi. Bəlkə də, elə deyildi. Bəlkə də, Aylinə elə gəlirdi. Bəs onda bu düşüncələr nə idi? Nə idi onu gecələr yuxusuz qoyan? Nə idi onu iştahdan kəsən? Səlimmi idi? Yoxsa Səlimsizlikmi idi?
Elə beləcə keçən günlərin birində Aylin Xalası qızının ad günüsünə dəvət aldı. Əlbəttə ki, Səlimlə birgə. İndi bunu ona necə desin? Axı bunu Səlimdən istəmək nə dərəcə düzgün idi?Nə yaxşı ki, Səlim Aylinin Nigarla olan telefon danışığını eşitdi:
-Yox, Nigar.. Nə danışırsan.? Mən Səlimdən belə bir şey istəyə bilmərəm.... Yox, Nigar .. Sən axı bilirsən hər şeyi. Tək də getmək istəmirəm. Sən gəl də mənlə, nolar, Nigarım.
Aylinin arxasında dayanan Səlim özünü biruzə vermək üçün astadan öskürdü. Aylin tez çevrildi. Az qala telefon əlindən düşəcəkdi. "Nigar sonra danışarıq" - deyib adboy verdi.
-Nə məsələdi Aylin? Nəyi məndən istəyə bilməzsən?-deyərək qaşının birini qaldırdı.
-Heeeç. Elə önəmli bir şey deyil, - deyib getmək istəyəndə Səlimin səsi onu saxladı.
-Aylin, əsl evli olmaya bilərik, amma sən demişkən dost kimi ola bilərik. Heç olmasa, bu evlilik bitənə kimi.
Aylin ürəyində düşünməyə başladı:
-Sən və mən dost? Mümkün olacaq şey deyil.
-Hara daldın, Aylin, səninləyəm.
Aylin fikirdən ayrıldı.
-Həə. Nəə ? Nə dedin?
-Nolub sənə?Deyirəm, hara getməlisən ki?
-Xalam qızının ad günüsü olacaq. Böyük məclis edir. Məni də çağırıb.
-Aha anlaşıldı. Mənimlə birgə. Elədir?
Aylin başını "hə" anlamında tərpətdi.
-Olsun, gedərik. Heç nə olmaz. Nə vaxtdır ad günü?
-Sabah, - deyərək dodağını büzdü.
-Sabah? İndi deyirsən bunu.? Qabaqcadan deyərdin də. Yenə də olsun, eybi yox. Sabah gedərik,-deyib gülümsədi.
Aylin buna çox sevinmişdi. Səlimlə harasa getmək, əslində, onu həyəcanlandırırdı. Sanki yeniyetmə bir qız imiş kimi. Amma çox, təəssüf ki, Səlim üçün bu elə bir əhəmiyyət kəsb etmirdi.
***
Səhəri gün Aylin gözlərinə uyğun yaşıl uzun bir don seçmişdi. Uzun sarı Saçlarını özü burmuşdu.. Elə də çox makiyaj etməyi sevmirdi. Sadə,