Aylin bəzən Saranın varlığını unudurdu. İndi olduğu kimi.
-Səlim, sən ona baxma. O, həmişə belə dəli -doludur. Utanmaq yoxdur da onda.
Səlim rəqs edərək ;
-Olsun . Mən gərək özüm səni rəqsə qaldırardım,-dedi və gülümsədi.
Gülümsəyərək rəqs edirdilər. Birdən Səlim Saranı içəri girən gördü. Sara gülümsəyərək içəri girib bir qızla görüşdü. Səlimi gördü və təəccübləndi. "Axı Səlim işdə idi. Demək, mənə yalan deyib" - deyə düşündü və əsəblə bayıra çıxanda Səlim onu gördü. Aylindən aralanıb Saranın ardından getdi. Aylin pərt oldu. Səlimin arxasınca baxa qaldı. Özünü sındırmadan masasında oturdu. Bir qədəh soyuq bir içki içdi.Yenə də, o, yalnız idi. Öz kədəri ilə baş- başa idi. Unutmaq istəyirdi. Hər şeyi silmək istəyirdi. Bircə Səlimi silmək istəmirdi.
-Sara,-ardından qaçaraq qolundan tutub özünə tərəf çevirdi, - dayan, Sara.
-Nə var Səlim?-dedi əsəblə.
-Düz başa düşmədin?
Sara əsəbindən yerə-göyə sığmırdı.
-Nəyi düz başa düşmədim.?Məni aldatmamısan, bəlkə? Niyə mənə yalan dedin?
-Sadəcə sən üzülmə deyə? Bilirsən axı, evliyəm. Necə edim?Gəlməli idim.
-Mən gəldiyin üçün deyil, yalan dediyin üçün əsəbiləşirəm.
-Yaxşı, Saram, buna görə gəl qırmayaq bir- birimizi. Xahiş edirəm.
Sara Səlimə baxdı.
-Yaxşı. Düz deyirsən,-barmağını silkələyərək, - amma bundan sonra yalan deməyaa. And içirəm , bağışlamaram,-deyib hədələyici baxışını Səlimə dikdi.
-Yaxşı, canım, yaxşı, -deyib Səlim Saranı qucaqladı. Sonra camaat olduğunu görüb aralandı, - Gəl maşına minək. Burda görərlər, - dedi və maşına minib getdilər.
Aylin isə xəyal qırıqlığı ilə oturmuşdu. Hər kəs Səlimin hərəkətini görmüşdü. Aylibı baxaraq nəsə danışırdılar.Səlimin gəlmədiyini və ətrafdakıların baxışını görüb ayağa durdu və bir taksiyə minib evə gəldi.
Qüruru da qəlbi kimi sınıq idi. Sevilmirdi. Sadəcə tənha idi. Həmişə olduğu kimi tənha...

Mən səni çox sevdim, qazandım kədər.
Sevmədin sən məni bir zərrə qədər.
Qarşılıqsız sevdim səni bilmədən.
Sanmışdım sevərsən bəlkə bir