kimi bitirdi. İndi də Sara ilə görüşəcəkkən bu qonaqlıq hardan çıxdı .
-Yaxşı, oğlum, hələlik.
-Hələlik, ata.
Telefonu söndürüb əsəblə əlini masaya vurdu.
Artıq axşam idi. Kazım bəy tez-tez saatına baxırdı. Oğlu və gəlinini gözləyirdi.Qapının səsinə ikisi də ayağa qalxdı. Toydan sonra birinci dəfə idi, Səlim və Aylin bu evə gəlirdi. Hamı bir -biri ilə görüşdü və masa arxasına əyləşdilər. Ordan-burdan danışdılar, güldülər. Bircə Səlimin üzü tutqun idi. Bütün bu söhbətlərdən uzaqda idi sanki. Arada bir "hə elədir" deməklə atasının dediklərini təsdiq edirdi. Aylin üzrxahlıq edib əlini yumaq üçün getdi. Bu vaxt Səlimə zəng gəldi. O, üzr istəyib, masadan uzaqlaşaraq zəngi açdı. Aylin Səlimin telefon danışığına şahid oldu.
-Sara, hal-hazırda səninlə görüşmək istərdim, amma atam qonaq çağırdığı üçün gəlmək məcburiyyətində qaldım... Hə onunla gəlmişəm. Sara,qısqanclıq etməyin yersizdir. Hal-hazırda hər yerə onunla getməyə məcburam. Bunu bilirsən.. Yaxşı Sara, yaxşı... - Dilxor şəkildə telefonu söndürdü.
-Nə baş verib, Səlim.?
Sanki hər şeyin günahkarı Aylin imişcəsinə kobudluq etdi:
-Sənə nə var, Aylin. Sənə demişəm ki, mənim işlərimə qarışma.
Aylin pərt oldu. Səlim Aylindən uzaqlaşdı.Gəlib masada yerində oturdu. Səlimin anası Seyran Aylinin gəlmədiyini görüb :
-Oğlum ,Aylin harda qaldı,-deyə maraqlandı.
- Gəlir, ana, gəlir, - dilxor olduğu üzündən bəlli olurdu.
Aylin bir az təlaşlı şəkildə gəlib üzünü qaynatasına tutdu:
-Kazım əmi, xəstəxanadan təcili məni çağırdılar. Mən getməliyəm. Getsəm,inciməzsiniz?
-Nolub qızım? Nə baş verib?
-Bir rəfiqəm xəstəxanadadı. Nəsə olub,-dedi həqiqi bir təlaşla.
-Yaxşı, qızım. Səlim aparsın səni. Başqa vaxta qalsın onda yemək də. Nə edək,qismət deyil.
Hamı ayağa durdu. Sağollaşdılar.Maşına əyləşəndə Aylin "Evə sür" - dedi.
Səlim təəccübləndi.
-Ev ? Bəs xəstəxana?..
-Özüm elə dedim.
-Niyə? - deyə soruşdu eyni təəccüblə.
-Səlim, xahiş edirəm, danışmayaq.Gedəcəyin yerə get. Məni burda düşür. Özüm gedəcəm.
-Mən