yaşamaq həvəsini yazdı; silinməyəcək mürəkkəb ilə həm də... Rəngi qaçmış dodaqlar qarşılıq vermək, eyni sözləri təkrarlamaq üçün açılsa da, dil tərpənmədi. Heç Yaşar qarşılıq gözləmək fikrində də deyildi; Baharı qucağına alıb hamam otağından çıxdı. İkisi də susdu və aylarla evindən didərgin düşüb, küçədə yaşamaq məcburiyyətində qalan ev heyvanları kimi yenidən xoşbəxtliyin nə olduğunu anlamış halda ,isti ocaqda, isti qucaqda çox uzun səhər keçirdilər. Oyananda günorta idi . Bütün gecəni yatmayan Bahar səhər tezdən günortaya qədər çox şirin yuxu yatmışdı; onun əksinə gecəni yaxşı yatan Yaşar isə bu saatlar ərzində yatan həyat yoldaşını izləyib, sadəcə bir saat yuxuya daldı. Bahar gözlərini açıb sevgi dolu baxışları öz üzərində görəndə sevincinin həddi-hüdudu yox idi; heç nəyi, onu bu sevincdən məhrum edən heç nəyi də xatırlamadı. Nə vecinə daha , nə vecinə? Heç nə maraqlı deyildi ona. Onu sevən əri və onları bir-birinə bağlayan sevgidən başqa heç nə maraqlı deyildi . -İşə gecikirsiz, - yuxulu gözləri təbəssümünə mane olmadı. -Bu gün heç bir işə getməyəcəm, - deyə pıçıldayan Yaşar həyat yoldaşının simasında istədiyi təəccübü gördüyü an onun əlindən tutaraq ayağa qalxdı. -Sən də , mən də bu gün bütün işlərdən, kurslardan və bu can sıxıcı evdən uzaqda olacayıq. -Aaxı, - Bahar ağzını açmağa məhəl tapmadan artıq ayaq üstə idi. Bir az sonra Yaşarın tələsdirməyinin nəticəsində artıq hazır idi. Evdən çıxmaqları barəsində heç kimə məlumat belə verilmədi; avtomobil sanki onlar üçün hazırlanmış kimi həyətdə dayanmışdı.Haraya ,nə üçün getdiklərini də bilmədən getdilər; bu gedişdən bütün həyatları asılı imiş kimi getdilər. Bahar oturduqları məkan kimi yerdə ilk dəfə idi deyə əyninə tələsik geyindiyi , üst hissəsi ağ , beldən aşağı qara rəngli , bədəninə boş qalan ,dizə qədər donu onu narahat edir və utandırırdı. Yaşar dəniz qırağında yerləşən və oturduqları masa çox gözəl mənzərəyə açılan restorana gətirmişdi onu. İçəridə demək olar ki, heç kim yox idi və həzin musiqi ürək