k oxşayırdı. Yaşar sifarişi verdiyi zaman onu heyranlıqla izləyən Bahara simasına təbəssüm qonduraraq baxdı. -Yer xoşuna gəldi? -Hər şey elə birdən-birə oldu ki... -Bundan sonra həmişə belə olmalıdır. Dünən bütün gecə bu haqda düşünmüşəm.Niyə biz bu zamana qədər heç vaxt tək qalmamışıq? Özümüzə vaxt ayırmalıyıq elə deyilmi?- söhbət dünən gecədən açıldığı üçün Bahar özündən asılı olmadan qəribə şəkildə dodaqlarını çeynəməyə başladı. Gözlərini qaçırmasından Yaşar hər şeyi başa düşmüşdü. -Dünən Cavidangildə idim, gecə içki içdiyim üçün maşın idarə edə bilmədim. Ona görə səhər gəldim. -Həə, belədir, - Bahar gizlətməyə belə çalışmadan razılığını üz ifadəsində və səsində cəmləşdirəndə Yaşar onun əllərini əllərinə alıb ovucları arasında sıxdı. -Dünən gecə daha bir şey fikirləşdim, bilirsən nə? -Nə?- Bahar işıldayan gözlərini ərinin gözlərinə dikmişdi. -Səninlə başqa evə köçməliyik, əlbətdə elə indi ,bu saat yox , amma bir müddət sonra. Gənc ailə olaraq valideynlərimiz ilə birlikdə yaşamaq yersizdir. Bahar başını razılıq əlaməti olaraq tərpətdi, razı qalan əri isə onun əllərini öpüb, qarşılarına gələn yeməklərə yer açdı. Hər şey unuduldu: küskünlük, əzab verən xatirələr, inamsızlıq; hamısı külə döndü uçdu , dənizə qarışdı və bir daha üzə çıxmayacaq kimi cütlüyün gözünü kor etdi. Yemək yeyildi, çox qısa söhbətlər əsnasında uzun baxışmalar , sevgi dolu əl tutuşmalar; hamısı rahatlıq , hüzur verirdi. Sanardın ki, hər şey bitib, hər şey unudulub və yeni bir başlanğıca start verilib. Elə bil artıq evliliklərinin ildönümünü keçirən evli cütlük idi onlar və xoşbəxt idilər , sadəcə bir körpə sevincə ehtiyacları var və onu da bir müddət sonra əldə edəcəklər. Amma asan idimi bu qədər, əlçatan idimi yəni? Yeməkdən sonra dəniz qırağında gəzərkən Yaşar bir neçə dəfə Baharı qolları arasına almış ,birlikdə onlara doğru irəliləyən dalğaları izləmişdilər. Bahar bu güclü qollar arasında özünü əsayişdə hiss edirdi. Aralarında uçurum yox idi, məsafə yox idi. Gözlərini yummuş, özünü