dalğaların ağuşuna atmışdı. Hər şey gözəl idi, hər şey asan idi, həyat sevgidən ibarət idi... Dənizdə gəzintidən sonra onlar maşında günəşin batmasını izlədilər. Baharın başı Yaşarın sinəsində ,ikisi də bir-birinin ürək döyüntülərini eşidir , dodaqlar ilə olmasa da , qəlbləri ilə danışırdılar. Hər zaman yüksəlişin deyil, bəzən məhz enişin gözəl olduğunu göstərən günəş də bu söhbətə qoşulurdu. Sözlərə nə ehtiyac var idi? Axşam yeməyi də açıq səma altında, daha gözəl restoranda yeyildi; bu yeməklər Baharın bişirdikləri qədər dadlı olmasa da Yaşar üçün bu zamana kimi yediyi yeməklər arasında ən fərqli dad verəni idi ,çünki həm şərait ,həm ab-hava tamam başqa idi. Evə geri qayıtdıları zaman ikisi də qəribə utancaq təbəssüm ilə arada bir bir-birlərinə , daha sonra dərhal yola baxır , bununla günün nə qədər möhtəşəm olduğunu ,söz ilə olmasa da , nəzərlər ilə izah etməyə çalışırdılar. Çatdıqlarında ev "camaatı" artıq yatmaq üçün otağına çəkilmişdi. Yaşar yuxarıya gedən pilləkənlərin qarşısında ayaq saxlayıb, Baharı qucağına aldı və onun etirazlarına baxmayaraq beləcə yatağa qədər arvadını əlində daşıdı. Elə bu gecə, bu an, bu dəqiqə Bahar nə olursa olsun ərinə tabe olmağa hazır vəziyyətdə idi, onu yatağa uzadan ərinə doğru uzanmış əlləri də bundan xəbər verirdi. Yaşar gülümsəyərək həyat yoldaşına doğru əyildi, lakin hansısa düşüncə onun geri çəkilməsinə səbəb oldu. Bahar təəccüblə ərinə baxırdı. Yaşar başını astaca yellədi və təbəssümü üzündən silmədən Bahar ilə üz-üzə uzandı. -Mən səni əsrlərlə də olsa gözləməyə hazıram, -deyə pıçıldadı. Növbəti an qolları arasında sıxdığı Bahar göz yaşlarına boğulmuşdu... Bahar gözlərini açanda dünənki günün yorğunluğu ilə getdiyi şirin yuxudan hətta Yaşar işə hazırlaşarkən də ayrılmadığının fərqinə vardı. Oyanmağı ilə ağlına gələn ilk düşüncə də elə ərinə aid idi. Yaşar heç bir qarşılıq gözləmədən ona bütün sevgisini, hörmətini, qayğısını verirdi. Sevirdi ,həm də sərhədsiz ,bütün qəlbi ilə, hətta nə qədər çətin olsa da izah və əvəz