z tələb etmədən. Bahar bilirdi ki, heç sevgisini gətirə bilmədiyi dilinə etirafları gətirə bilməyəcək . Saatlarla güzgünün qarşısında dayanıb, dəfələrlə təkrar etdiyi sözləri kəkələmədən, ara vermədən Yaşarın üzünə deyə bilməyəcək. Heç Yaşar da ona fasiləsiz qulaq asmaq fikrində deyildi. Məhz buna görə Bahar ağlına gələn ilk çıxış yolu ilə kamodun üzərinə qoyduğu çantasını əlinə alıb, içindən dəftər qələm çıxardı. Cəmi bir vərəq çıxarıb dəftəri altlıq olaraq istifadə üçün hazır vəziyyətdə qoydu. Əvvəlcə çox çətin olduğunu düşünsə də vərəqə deyən qələmin ucuna sözlər bir-bir axdı, cümlələr mürəkkəb ilə ağ kağıza töküldü,qələmi tutan əl titrəmə ilə bütün hər şeyi durmadan, dayanmadan yazdı, yazdıqca yazdı, yazdıldıqca ürəkdə yüngüllük yaratdı. Sənan ilə görüşdüyü ilk gündən bəri iki il ərzində yaşadığı hər şeyi: bütün görüşləri və xoş xatirələri ,hamısını heç bir nüansı buraxmadan Bahar vəqərə düzdü. Bütün bunlar önəmli olmaya da bilərdi, Yaşara pis təsir edə də bilərdi, lakin deyilməliydi, heç nə gizlədilməməli idi. Sənan ilə görüş təyin etdikləri həmin gün Yaşarı görmədən onun haqqında düşündüyü hər şeyi də etiraf etdi. Ona görə Yaşar dul və yaşlı biri idi, əlbətdə heç cavan və yaraşıqlı olması da Baharın evlilikdən boyun qaçırma istəyini öldürə bilməyəcəkdi obvaxt. Bahar görüş təyin etdikləri məqama çatdıqda ürəyinin bulandığını hiss etdi. Durmadan yazan əl dayandı, başlayan əsməcə bədəninə doğru irəlilədi. Bahar göz yaşlarını sərt şəkildə sildi və burnunu çəkdi. Bir neçə damcı onun əlindən canını qurtararaq quru vərəqdə öz əbədi izini buraxa bildi. Məqam bu məqam idi, bu an idi, başqa yol yox idi. Dar da olsa, nəfəs alınması çətin də olsa keçilməliydi. Bahar bütün təfərrüatı ilə, həmin gecə baş verənləri kifayət etmədiyi üçün dəftərdən çıxardığı digər vərəqə yazmağa davam etdi. Son nöqtə "Mən səni çox sevirəm" sözləri ilə qoyulmuşdu. Bəli, o özünü aşa bilib, ərinə sevgisini "sən" deyə müraciət edərək bildirmişdi, hətta bu eşidilməsə də oxunarkən qulaqlarda