səslənə biləcək möcüzəli sözlər idi. Dünən gecə barədə heç nə soruşmayan Fateh gəlinini bu gün çox tədirgin halda gördü. Bahar səhər yeməyindən sonra gözünü saatdan çəkmirdi. Bu gün vaxt ona görə çox gec gedirdi, əqrəblər ona əzab verməklə məşğul idi kimi görünürdü. Yuliya Bahara "Deyəsən dünən sənə kifayət etməyib" deyə heç xoş olmayan ton ilə söz atsa da , artıq bu cür yanaşmaya alışan və hal-hazırda bütün bu xırdalıqlara vaxt sərf etmək fikrində olmayan Bahar heç nə demədi, heç adətən olduğu kimi pis də olmadı, əksinə sanki acıqla yenidən saata baxdı. Nəhayət ərinin onu götürmək zamanı gəlib çatmışdı. Maşının səsi gəlməmişdi, ancaq ərinə hər cəhətdən güvənən Bahar artıq həyətdə onu gözləyirdi. Siqnal səsini eşidəndə məktəbdə vurulan zəngi eşidərkən, dərsi öyrənmədiyi üçün gərginliyi nəhayət ata biləcək şagird kimi gözləri işıldadı. Yaşar açılan darvazadan içəri doğru irəlilətdiyi avtomobilin pəncərəsindən boylananda Bahar onu iri təbəssüm ilə qarşılamışdı. Yox, dünən baş vərənlər xülya deyildi, həqiqət idi, sevgi idi, xoşbəxtlik idi... Bahar əvvəlcə yavaş başladığı addımları qaçışla bitirdi. Onlar darvazadan çıxdıqları an çantadan çıxardığı saliqəylə bükdüyü zərfi Yaşara doğru uzatdı və qorxuyla gülümsədi, sanki hələ də etdiyinə əmin deyilmiş kimi. Yaşar əlini idarədə saxlasa da , mühərriki söndürməsə də ,simasında yaranan narın təəccüb kölgəsiylə həyat yoldaşına baxırdı. -Bu nədir? Bahar heç nə demədi və zərfi qatlayıb onun ağ rəngli köynəyinin döş cibinə qoydu. Dərhal sonra heç ona məxsus olmayan hərəkət ilə Yaşarın üzünü əlləri arasına alıb dərin öpüş ilə yanağına daldı. Artıq dəfələrlə arvadını dodaqlarından öpən Yaşar üçün bu zərif olmasa da saf olan yanaqdan öpüş bədənindəki hormonların ən böyük düşməninə çevrilmişdi. Baharı qollarına alıb elə maşının içindəcə öpüşlərə qərq etməməsi üçün saniyələr çəkən təəccübü yetərli idi. Bahar onun dünən etdiyi kimi dodaqlarını Yaşarın qulağına yapışdırıb- Mən səni sevirəm- deyə pıçıldayanda, həyat yoldaşından