n aylardır yaxınlıq gözləyən ər gözlərini böyütdü. -Bahar ...- ağzını nə isə demək üçün açsa da , -Gecikirik, - deyən Bahar utancaq təbəssüm ilə qarşı çıxdı və gözlərini qaçırdı. Yaşar da simasında yaranan gülüşü gizlətmədən avtomobili işə saldı və yola düzəldi. Yol ikisinə də o qədər qısa gəlmişdi ki, heç bir kəlmə də kəsmədiklərinin fərqinə artıq ünvana çatdıqlarında vardılar. Bu dəfə Yaşar Bahar ilə birlikdə maşından düşməyə tələsdi və onu qolundan tutub özünə doğru çəkdi. -Ümid edirəm bu gecə eyniylə başladığı kimi bitəcək, - eyhamlı sözlər onsuz durmadan qızaran Baharın boğazındakı qomu aşağı doğru endirməsinə səbəb oldu. -Xahiş edirəm, məktubu oxu, unutma- deyə kəkələdi. -İlahii, mənə sən deyə müraciət edən o dil , - Yaşar gözlərini şəhvətlə qıydı və ani hərəkətlə Baharı yanağından öpüb qızın gözləri iri şəkildə onun sinəsinə vurmasıyla arxaya doğru getmişdi. Yaşar içindəki hisslərə və bütün bunlara özü də heyrətləndiyi halda sevincinin hüdudlarını tanımırdı, görmürdü və xoşbəxtliyin qapısının döyüldüyünü qulaqları ilə eşidirdi, amma açmağa doğru uzanmış əl hansısa səs ilə hərəkətini saxladı. -Bahar!- Yaşar həyat yoldaşını səsləyən insanın yəqin ki, onun adaşına müraciət etdiyi düşüncəsi ilə arxaya çevriləndə, qarşısında gördüyü adamın artıq pilləkənlərə qədəmini basan Baharın üzündə yaratdığı ifadədən işin tamam başqa olduğunu