Bolum 5

Çox istəyirdim Onurla dost olum. Bunu niyə bu qədər çox istədiyim haqqında heç bir fikrim yox idi, amma bunun üçün əlimdən gələni edəcək nə olur olsun onunla dost olmağı bacaracaqdım. Mənə görə onun içində, hələ də böyüməyən kədərli bir uşaq yatırdı və mən o uşağı tanıyıb ona kömək etmək istəyirdim. Günlər bir - birini əvəz edirdi və mən yay tətilimi az qala yarılamışdım. O gündən sonra deyim yerində isə Onur həyatıma bir fırtına kimi girmişdi. Günaşırı görüşür, saatlarca bağda vaxt keçirirdik. İşarət dilini öyrənmişdim bir xeyli. Artıq Onur demək istədiklərini mənə kağıza yazmadan başa sala bilirdi. - Hümeyra, çardağa gəl çay süzmüşəm. Aycanın səsləməsi ilə fikirlərimdən ayılıb yanına getdim. - Nə zamandır danışmırıq dedim, bir az söhbət edək... Necəsən? Başımı yelləyib çayı önümə çəkdim. - Yaxşıdır hər şey... Saat neçədi? - 1:40. Neynirsən ki saatı? - Bir azdan Onurla görüşəcəm. - Nə? Aycanın təəccüb dolu əsəbi baxışları məni çaşdırmışdı. - Niyə elə baxırsan? - Əzizim, sən nə edirsən belə? - Başa düşmədim. Necə yəni? Nə edirəm ki? - Hümeyra, deyəsən unutdun... Sən nişanlısan! - Unutmadım əlbəttə, amma mən Onurla sadəcə dostam. - Əzizim, odla oynayırsan bunu bil. Onurun yaşadıqları sənə təsir edib və özünü onun yanında olmağa məcbur hiss edirsən. Mən səni başa düşürəm, amma tək bir qığılcım ikinizidə külə çevirər. Ehtiyatlı ol. - Narahatçılığın boşunadı. Elə bir şey olmayacaq, çünki Onurla mən həqiqətən dostuq. Aycanı inandırmışdım... Bəs özüm necə? Bu əsl müəmma idi və Aycanın fikirləri beynimi qarışdırmamış deyildi. Amma bunun əksini göstərəcəkdim ona. Yanıldığını isbat edəcəkdim. Yanılırdı... Elə bir şey mümkün deyildi... Onur və mən... İmkansız… Bir neçə saat sonra Onurun göndərdiyi ismarıcla gəldiyini bilib onu evə dəvət etmişdim. Səfeh hərəkət olsa da Aycana sadəcə dost olduğumuzu və Onurla mənim aramda başqa heç bir şeyin ola bilməyəcəyini göstərməyə çalışırdım. - Bu gün dostumu pur rəngi çaya qonaq edəcəyəm. Çayları masaya düzdükdən sonra