Aycanı süzdüm. Baxışlarında, hələ də təəssüf vardı və bu baxışları incidirdi məni. - Bəlkə oyun oynayaq? Ortaya atdığım fikir mənə tamam yad idi. Əslində, oyun oynamağı sevmirdim. Tək istəyim Aycana Onurla yaxşı dost ola biləcəyimi göstərmək idi. - Siz oynayın, mən də hakiminiz olum. - dedi Aycan. - Onur, şahmat oynayaq? - soruşdum. Onur başını yellədikdən sonra qalxıb şahmatı gətirdim və oyuna başladıq. Hər zaman olduğu kimi indi də səhv etmək qorxusu ilə hər həmləni az qala 10 dəqiqə düşünürdüm ki, Onurun işarətlərinə başımı qaldırdım. Niyə bu qədər düşündüyümü soruşurdu. - Mən hər zaman səhv etməkdən qorxmuşam... İndi də. Onur gülümsəyib kağız və qələm çıxararaq nəsə yazmağa başladı. Bitirdikdən sonra kağızı hər zaman etdiyi kimi iki barmağının arasında mənə uzatdı. Onun hərəkətlərini əzbər bilirdim artıq. "Səhv etməkdən qorxma, çünki səhv etmək insanı kamilləşdirir. Elə oyunda da... Səhv etsən nə olacaq ki? Sadəcə o səhvi bir daha təkrar etməmək üçün lap yaxşı oynayacaqsan" Hər gün yeni bir şey öyrənirdim ondan və bu öyrəndiklərim məni daha fərqli birinə çevirirdi. Bu məni zaman - zaman qorxutsa da yaxşı yöndə dəyişirdim... Onurun dediyini edib oyuna davam etdim. O gün o oyunun axırına kimi səhv edib ən sonda da yenilmişdim. Ancaq bu yenilgi məni məyus etmək əvəzinə sevindirmişdi. Oyun bitdikdə Onur sağollaşıb getmişdi. Başımı qaldırıb Aycanı süzərək dilləndim. - Aycan, biz sadəcə dostuq! İçimdəki səbəbsiz əsəb duyğusuna heç bir məna verə bilmirdim. Aycan çiyinlərini çəkdikdən sonra yaxınlaşıb mənimlə üzbəüz oturdu. - Əzizim, mənə bir şeyləri sübut etməyə çalışmaqdan əl çək. Mən sənə Onurla aranda nəsə var demirəm, sadəcə ehtiyatlı ol deyirəm. Sözünü deyib getmiş məni də fikirlərimlə baş - başa qoymuşdu. Fikir çəkmək bir girdaba bənzəyirdi. Sadəcə əlini uzadırsan və bir az sonra özünü tamamən bu girdabın içində boğulan halda tapırsan. Bütün vücudunla çabalasanda bu girdabda yox olursan. Günortanın qovurucu istiləri yavaş - yavaş azalırdı mən məhləyə