ə çıxdığımda. İki gündür ki, Onuru görməmişdim və onun üçün inanılmaz çox darıxmışdım. Bunun tək səbəbi Aycanın düşündüyü cəfəngiyat yox, mənim Onura alışmış olmağım idi. Bir az dayanmışdım ki, onun velosipedlə mənə tərəf gəldiyini gördüm. Onuru görməyin belə mənə nə qədər yaxşı gəldiyini, indi dərk edirdim sanki. Yanımda dayanıb gülümsədi. Mənə oturacağın önündəki boşluğa oturmağımı işarə edib özünü bir qədər geri çəkdi. - Bəs haraya gedəcəyik? Anladığım qədəri ilə sürprizmiş, deyə bilməzmiş. - Olmaz... Az da olsa deməlisən. Belə hallarda Onur qaşlarını düyünləyirdi və bu mənə inanılmaz zövq verirdi. İndi də onu görə bilmək üçün idi bütün çabam. Onur başını etiraz mənasında yelləyib qaşlarını düyünlədi. İstədiyimi edib onu əsəbləşdirməyi bacarmışdım. Dediyi yerə oturduğum zaman ürək döyüntülərim öz sürətini yenə artırmışdı. Çox yaxın idik, hətta onun nəfəs alıb verişini belə duyurdum. O qədər həyəcanlı idim ki, kəlimələr kifayətsiz qalırdı. O gün fərqinə varmışdım daha əvvəl bu cür həyəcan yaşamadığımın. Çox böyük səhv idi nişanlı qızın subay oğlanla gəzməsi. Səhv etməkdən qaçınan biri olaraq bu mənə niyə təsir etmirdi bilmirəm. Bir xeyli getdikdən sonra sıx yarpaqlı iri bir ağacın altına çatdıq. Məhlədən bir qədər aralı böyük bir sahənin içində idi ağac. Onur velosipedi kənarda saxlayarkən mən ağacın altında öz yerimi aldım. Çox sakit huzur dolu bir yer idi və mənim xoşuma gəlmişdi bura. Ənənəmə sadiq olaraq yerdə bardaş qurub gözlərimi yumaraq səssizliyi dinləməyə başladım. Yanımda hərəkətlilik duyub gözlərimi açdığımda Onur yanımda oturub məni izləyəyirdi və biz göz - gözə gəlmişdik. Onun zülmət gecəyi xatırladan qara gözləri insanın içinə işləyirdi. O baxışlarda yox olur özümü tamam itirirdim. Onur həqiqətən çox yaraşıqlı idi və getdikcə mənim gözümdə doğmalaşırdı. Özümü ələ almağa çalışsamda mümkün olmurdu. Onur mənim əlimi əlinə alıb yuxarı qaldırdı və yavaş hərəkətlərlə barmağımdan üzüyü çıxardı. Bu üzük Xəzərlə mənim aramdakı bağın simvolu idi. Aramızdakı