bağın başqa biri tərəfindən silinməsi məni çox incitməli idi normalda. Amma yad birinin bu bağı yox etməsi mənə acı vermirdi. Əksinə məni yüklərimdən azad edirdi, sanki. Ona görə hərəkətsiz dayanıb izləyirdim. Onur üzüyü çıxarıb bizdən uzağa fırlatdı. Daha sonra əyilib dodağıma zərif öpüş qondurdu. Etdiyindən dolayı onu geri itib "nə edirsən?" - deyib hesab soruşmalı idim. Amma mən bunları etmək yerinə gözlərimi yumub anın sehrinə qapıldım. Qısa olduğu qədər də çox özəl bir an idi. Çox fərqli və çox duyğulu… Mənə nələr olurdu belə? Nə edirdim mən? Özümü toparlayıb ayağa qalxaraq oradan uzaqlaşmağa başladım. Daha doğrusu qaçmağa... Asta - asta külək əsir və məni oyadırdı elə bil. Bu etdiyim Xəzərə nə böyük haqsızlıq idi, sözün əsl mənasında xəyanət etmişdim. Özümü danlaya - danlaya evə çatıb həyət qapısını açdım və gözümə ilk çarpan Aycan oldu. O, haqlı çıxırdı... Odla oynayırdım... Özümü ələ alıb həyətə daxil olduğum an məni gözləyən sürprizlə qaşlarımı düyünlədim. Anam gəlmişdi... Bu anımda bu sürpriz heç yaxşı olmamışdı. - Ana, - deyə səslənib irəli yüyürdüm. Bu gəliş ürəyimcə olmasa da anamın mənə yol göstərməsinə ehtiyacım vardı. - Hümeyra, sənin üçün çox darıxdım, əzizim. Anama sarılmağımla göz yaşlarımın axmağa başlamağı bir oldu. Qəlbim acıyırdı və bu acını anamın qollarında atmağa çalışırdım. - Əzizim, sənə nə oldu? - Ana, sizin üçün çox darıxdım. - Elə bizdə... İnan sənsiz ev bomboşdu, canım. Çardağa keçib oturduğumuzda başımı anamın çiyninə yasladım. - Anacan, nə yaxşı etdin gəlməklə... Doğurdan sən niyə gəldin? Yuxudan indi ayılmışdım sanki. Ətrafdakılar mənim reaksiyam qarşısında gülüşlərə boğularkən Aycan dilləndi. - Hümeyra, elə bil bibim yad bir yerdədi. Əzizim, atasının evidi də… Aycanın sözlərinə gülümsəsəm də başımı qaldırıb üzünə baxa bilmirdim. Çünki vicdan əzabı çəkirdim ona qarşı. Bir daha haqlı çıxmışdı. Oynadığım od da yanmaq üzərəydim. - Hümeyra, bu haqda sən nə düşünürsən, canım? Anamın nədən bəhs etdiyini belə eşitməmişdim. - Nə barədə?