? - Deyirəm, bir az qalım sonra bərabər qayıdarıq. - Hə, anacan, yaxşı düşünmüsən... Amma demədin nə üçün burada olduğunu, - Bir az əvvəl dedim axı, sinif yoldaşım qəza keçirib ziyarətə gəlmişəm deyə... Dəqiq yaxşısan sən? - Yaxşıyam, sadəcə yorğunam. - Əzizim, bir az əvvəl Aycan dedi ki, bura sənə yaxşı gəlib hətta özünə dost belə tapmısan. Sən içinə qapalı qızsan qorxurdum ki, burada da üstəgəl Xəzərsiz özünə daha çox qapanacaqsan. Amma düşündüklərimin əksi olduğuna çox sevindim. Heç nə demədən anama qısıldım. Dost... Onur mənim üçün dostluq məfhumundan çox öndə idi deyəsən. Nə hiss etdiyimi tam anlamırdım, amma mənə yad olduğunu və təhlükəli duyğular olduğunu başa düşürdüm. - Hümeyra, üzüyün hanı? Anamın sualı ilə tədirginliklə yerimdə qımıldandım. - Üzüyüm... Ana, mən... Mən bilmirəm. - Necə yəni bilmirəm? Taxmamısan? - Yox, mən taxmışdım... İndi... Bilmirəm... Deyəsən, itirmişəm. - Nə? İtirmişəm nədir? Hümeyra, sən necə bu qədər məsuliyyətsiz davrana bilərsən? - Ana, nə edə bilərəm? İtirmişəm. - Bu Xəzərlə sənin aranda böyük bir problemə səbəb ola bilər, xəbərin var? - Edə biləcəyim heç nə yoxdur. Üzük söhbətinin bir an əvvəl bağlanmasını ümid edərək dediyim söz anamı çox qəzəbləndirmişdi. - Hümeyra, dərhal otağına qalx! Heç nə demədən çardaqdan çıxıb otağa tərəf addımladım. - Hümeyra, düzünü de, üzüyün hanı? Aycanın arxamca gələrək dedikləri olan qalan əsəbimidə tarıma çəkmişdi. Ona qarşı səbəbini aydınlaşdıra bilmədiyim bir öfkə vardı içimdə. - Dedim axı, itirmişəm. - Harada itirmisən de, axtarıb taparıq. Geri dönüb qəzəblə çığırdım. - Bilmirəm! Otağa keçib qapını arxadan bağlayaraq yatağa uzandım. Bu olanlar çox yalnış idi. Heç olmamalı olan olmuşdu və mən səhvlərimin üstünə yalan danışmağı da əlavə etmişdim. Xəyanətimi ört basdır etmək üçün günahların ən böyüyünü etmiş yalan danışmışdım. Mənə nələr olurdu