Aylinin qəlbini qıra biləcəyini belə düşünmürdü. Ən əsası isə Aylinin qırıldığını görmürdü.
-Həə. Dee.. Niyə belə etdin? -Aylin isə hələ də ümidli idi. Səlimin səhvini anlayacağını sanırdı.
-Aylin, sən aludə olmusan sanki bu evliliyə. Mən səni aldatmıram. Mən sənə demişdim, sevdiyim var, - kəskin nəzərini Aylinə dikdi. Bu dəfə çox acımasız idi sanki. Sanırsan qəlbində ürək yerinə daş döyünür.
Aylin onun bu danışığından daha da əsəbiləşdi. Bir insan yəni bu qədər hissiyyatsız ola bilərdimi?
-Amma indi evliyik.Hamı da elə bilir, ən azından davranışlarına diqqət edə bilərsən,- dedi və Səlimə küsgün,eyni zamanda əsəbi nəzər saldı.
-Özünü buna çox da öyrəşdirmə, Aylin. 4 ay sonra bitəcək olan bir evlilikdən danışırıq. Sənin məndən hesab sormağa haqqın yoxdu. Sən mənim nəyimsən axı? Həə? Anamsan, atamsan, yoxsa arvadımsan? - sözü elə istehza ilə dedi ki, Aylinin qəlbi daha da qırıldı. Gözündən yaş axdı. Axan yaşı cəld silib üzünü çevirdi. Sonra üzünü Səlimə döndü.
-Sənin etdiyini mən sənə etsəm,necə olardın?-dedi və otağına getmək üçün pilləkənə doğru yol aldı.Ağlına gələn sözdən üzünü turşutdu və Səlimə döndü.
-Digər məsələyə gəlincə, mən sənin heç nəyinəm. Bunu da yaxşı saxla ağlında,-dedi və əsəbi və yeyin addımlarla otağına çıxıb qapını çırpdı.
Səlim əsəblə "ahh" deyərək əlini divara vurdu. Onun da bu xasiyyətindən keçməyəsən də. Əsəbiləşəndə əlini hara gəldi, vururdu. Aylinin ardınca o da otağına gedib qapını çırpdı.
Bütün gecə nə Səlim, nə də Aylin yata bildi. Yataqlarında dönüb-durdular. Düşüncələr beyinlərini gəmirməkdə məşğul idi. Aylinin qəlbi qırıq idi. Səlim isə Aylinin son dediklərini xatırlayırdı. Doğrudan da ,Aylin etsəydi Səlim kimi,onda o,necə reaksiya verərdi? Səlim artıq səhv etdiyini anlayırdı. Anlasa da ,nə fayda? Qırılan qırılmışdı, söylənənlər söylənmişdi. Ah-vay etmək,peşiman olmaq yersiz idi.
Aylin axırda yata bilmədiyini görüb mətbəxə endi. Susamışdı. Fikirli halda mətbəxə endi. Su süzdü özünə. Hələ də bayaqkı söhbəti düşünürdü.