gəlir,—Aylin nə qədər dərdini gizlətməyə çalışsa da, Nigar onu çox yaxşı tanıyırdı. Ona görə də nəsə olduğunu anlayırdı.
-Səlimlə dalaşmışıq.
-Siz də ki əlli illik ər-arvad kimi dəqiqəbaşı dalaşırsınız.Dayan,görüm. Dünən ad günüdə nəsə olub?
-Hə,—deyə bildi sadəcə. Gözündən yaş axdı və başqa nəsə deyə bilmədi. Sözlər sanki boğazında düyümlənib qaldı.
-Cəld bura gəl, Aylin,-Nigar bir ana qətiyyətilə Aylini çağırdı. Rəfiqəsinin pərişan səsi artıq onun bütün yuxusunu qaçırmağa bəs etmişdi.
-Yaxşı, gəlirəm.
Nigarla sağollaşdıqdan sonra maşına minib Nigarın evinə gəldi.
Nigarla qoğal yeyərək çay içirdilər. Həmişə nəsə dərdləri olanda belə edirdilər. Sanki şirniyyat yeyəndə dərdlər bitirmiş kimi.İndi də Aylin dünən baş verən hər şeyi Nigara danışmışdı.
-Bu lap sən dediyin öküzdən betərdir ki, - Nigar sözünü bitirməmiş tikəsi boğazında qaldı. Öskürməyə başladı. Bir az çay içib, - Allah belimdən vurdu sanki,-dedi və ikisi də gülməyə başladı. Sonra Aylinin üzü yenidən tutqunlaşdı. Səlimin xəyalı onu qarabaqara izləyirdi. Nigar düşündü və tərəddüd içində:
- Onu sevmədiyinə əminsən, Aylin? - dedi. Yenidən Aylinin qəlbini qırmaq istəmirdi sualı ilə. Amma onun hisslərini bilməli idi.
-Bəsti görək, Nigar.Sevmirəm, əlbəttə. Onun kimi insan mənim sevgimə layiq deyil, -dedi və özü də düşündü ki, görəsən, doğrudan, sevmir ki? Əgər sevmirsə, içində hiss etdiyi ağrı nə idi?Boşluq nə idi? Səlimi görməyəndə darıxırdı. Onun etdikləri Aylinin qəlbinə niyə batırdı?
-Yenə hara daldın Aylin? - deyərək Nigar əlini Aylinin gözü qabağında yelləməyə başladı.
-Boş ver, Nigarım. Bağlayaq daha bu mövzunu.Səninkindən nə xəbər? Nə vaxtdır, görmürəm. Burda deyil?
-Nə bilime, Aylin. Ən son elə məni Samirin şənliyindən gəldi, apardı. Səhəri bir az gəzdik, ondan sonra İngiltərəyə gedib də yenə,—Nigar bikef halda danışdı. Bu mövzu heç onu açmamışdı. Hər dəfə Əli gəlib hər şeyin gözəl olacağını deyib itkin düşürdü. Daha sonra isə beş-on dəqiqə telefonda danışırdılar. Vəssalam.
-Bəs bir