,araya salıb evi də yığışdırdılar.
Hər şeydən xəbərsiz Səlim isə Aylinə qızılgül buketi hazırladıb klinikaya yolladı. Səhvini anlamışdı. Qırdığı qəlbi beləcə bərpa etmək istəyirdi. Nə dərəcə bacara bilərdi, bilmək olmurdu. Aylin ən çox qızılgülləri sevirdi. Səlim bunu bilmədən ona qızılgül almışdı. Üstünə də not yazmışdı;Səni qırmaq istəmirdim. Bağışla məni. Sonradan nə qədər düşündü ki, axı bu buketi niyə yolladım? Bu nə hisslərdir belə? Onu niyə düşünürəm?Axı Səlim bir o qədər də belə şeyləri beyninə salmazdı. Olub bitən şeylərə görə heç vaxt vicdan etməzdi. Və ya üzr istəməzdi.Ona görə də bu etdiyi onun özünə də qəribə görünürdü. Axırda Sadəcə qəlbini qırdığı bir insandan üzr istədiyi qənaətinə gəldi. Bu fikir onun ürəyini rahatlatdı. Elə beləcə işini də başa vurdu. Artıq axşam idi. Aylindən nə zəng var idi, nə mesaj. Sonra da düşündü ki, axı niyə zəng etməlidir ki? Bundan qabaq elə bil zəngləşmişik. Bu fikirdən ürəyi heç də soyumadı.Ən azından çiçək üçün təşəkkür edə bilərdi axı. Ağlına gələn fikirdən üzünü turşutdu. Telefonuna gələn zəngi kim olduğuna belə baxmadan ağzı qulaqlarında tez açdı. Aylin olduğunu düşünmüşdü.
-"Aylin... "-dedi və xəttin digər ucundakı səsi eşidib sözünü yarıda kəsdi. Zəng edən Aylin yox Sara idi.
-Başa düşmədim Səlim. Aylinin zəngini gözləyirdin?-səsində qısqanclıq var idi.
-İndicə Aylinlə danışdım. Axşam qonağımız olacaq. Elə bildim yenə odu ona görə.
-Amma səsin elə sevincli idi ki.
-Sənə elə gəlib, - dedi ciddi - ciddi.
Sara şübhəli səsi ilə:
-Nə bilim.Sanki sevincli idin,-dedi.
-Sən nə deyəcəkdin, Sara? Bir az işim var. Getməliyəm.
-Elə- belə zəng etdim mən. Sən get işində ol. Hələlik.
-Oldu hələlik.
Sara zəngi bitirib düşünməyə başladı. "Yoxsa bunların arasında nəsə var?Əlbəttə, ola bilər. Eyni evdə qalırlar. Ola bilər. Mən buna icazə verə bilmərəm. Səlimi kimsə məndən ala bilməz".
Ən təhlükəli qadın qısqanc qadındır. Hər an hər şey edə bilər. Sara da artıq qısqanmağa başlayırdı. Ona aid olanı kimsə ondan qopara