üzünə baxmadan dodaqlarını məcburi şəkildə təbəssüm üçün dartdı , lakin uzun sürməyən gülüşün ardından yenidən həyəcan simasını əhatələdi. Sənan tərəfə baxmamaq üçün Yaşarı önündə divar etməyə çalışdı və onun arxasına keçdi. Yalvarırdı, Sənanın bu dəfə ona mərhəmət göstərib yaxınlaşmaması üçün durmadan yalvarırdı, tanrıya istədiyi hər şeyi bunun qarşılığında verəcəyi şərtilə dualar edirdi. Dualar isə eşidilməz olaraq qaldı. Tanrının onun verəcəyi heç nəyə ehtiyacı yox imiş. Sənan yaxınlaşdı və Yaşar ilə üz-üzə dayandı.
-Bahar ilə danışa bilərəm?- ərindən onun həyat yoldaşı ilə söhbət etmək üçün icazə alan şəxsin verdiyi tərzdə verilməyən sual Yaşarda dərhal qıcıq yaratdı. İlk dəfə üzünü gördüyü bu şəxs ondan boyca kiçik, qarayanız, qıvrım saçları gənc olduğunu bildirəcək şəkildə uzanmış və bədən quruluşu ilə üz ifadəsi uyğun gəlməyən biri idi. Yaşar diqqətlə onun gözlərinin içinə baxdı. Hətta əsəbiləşmək belə alınmırdı: Sənan eyniylə Bahar kimi hələ uşaq idi. Əlbətdə bu "uşağın" sözün əsl mənasında hələ böyüməyən Bahara nə etdiyindən xəbərsiz olduğu üçün idi əsəbiləşə bilməməsi.
-Belə görünür ki, Bahar səninlə danışmaq istəmir, - adətən ilk dəfədən sən deyə müraciətə keçməyən Yaşar bu dəfə uşaq gözü ilə baxdığı Sənan ilə aralarında sərhəd qoymamağı qərara aldı.
-Bu təcilidir.
-Sənin onu haradan tanıdığını soruşa bilərəm ümumiyyətlə?
Sənan dərhal cavab vermədi; özünü hazırlayırmış kimi bir az susub, daha sonra başını dik tutaraq dilləndi.
-Qonşuyam, kənddə qalan qonşusu.
Bahar bədənindəki ürpəntini beynində belə hiss etdi. Yaşar arxasında dovşan kimi gizlənən arvadının qarşısında dayanan bu şəxslə danışmaq istəmədiyini çox yaxşı görürdü, lakin özündən çıxmaq məqamını ərtələməyə çalışırdı.
- Baharın səni tanıdığını düşünmürəm, hətta əgər tanıyırsa da danışmaq istəmir.
-Bahar, qulaq as mənə, - sözünə məhəl qoymadan Bahara müraciət etməyə çalışan Sənanın sinəsindən əli ilə tutub onu saxlayan Yaşar bu dəfə hikkələndi.
-Deyəsən ,məni eşitmədin: buradan getsən