ağılsızlıq olardı. Yaşar dodaqlarına əzab verərək kiçik təbəssümlə arvadına razılıq verib, onu liftə saldıqdan sonra həmin yeri tərk etdi. O çox yaxşı bilirdi ki, Sənan belə tez geri çəkilən deyil , amma Baharın dediyi kimi aralarına onun girməsinə icazə vermək fikrində deyildi. Bir az sonra küçə boş idi və Sənan getmişdi və ya ən azından getmiş kimi görünürdü.
Ofisə çatdıqdan və işlərini həll etdikdən bir neçə saat sonra Yaşar cibindəki məktubu yadına saldı. Onu elə indi açıb oxumaq ürəyindən keçsə də, otağının qapısını taqqıldadaraq içəri keçən Ayaz bu işə mane olmuşdu.
-Yaşar müəllim ,iclas başlamaq üzrədir, - deyib onun ayağa qalxmasını gözləsə də, Yaşar artıq ağzını açdığı zərfə bir qədər tərəddüd ilə baxıb, nəhayət sonunda məktubu ehtiyatla qarşısındakı sənəd qovluqlardan birinin içinə qoyaraq Ayaqzla birlikdə otaqdan çıxdı.
Yaşar bu dəfə həmişə olduğundan daha tez Baharı götürməyə gələndə özü də hər şeyin artıq əvvəlki kimi ola bilməyəcəyini hiss edirdi. Bahar da gülümsədi, Yaşar da maşına əyləşən həyat yoldaşına təbəssümünü göstərdi ,lakin bu aradakı gərginliyi azaltmaq üçün kifayət etməmişdi. Hər şey həmişəki kimi idi: axşam yeməyi , Fateh ilə iş və kurs barəsində söhbətlər və bir-birinə sarılaraq keçirilən gecə, amma nə isə çatışmırdı, bəlkə də əksinə nə isə artıq idi indi bu ortamda.
Bahar bilmirdi əri məktubu oxuyub ya yox, amma nədənsə soruşmağa da cürət etmirdi. Niyə ,axı niyə məhz indi, məhz hər şeyin düzələcəyinə ümid yarandığı belə bir vaxtda Sənan geri qayıtdı və hər şeyin altını üstə çevirdi? Niyə, niyə, niyə?! Bahar onu dəli edən bu sualları yol boyu özünə verdi, heç nə danışmayan ərinə dəfələrlə baxdı və cavab almadan yenidən artıq dünən dəhşət yaşadığı həmin yerə yaxınlaşan yollara dikdi gözlərini. Sənan yox idi və Yaşar bu dəfə rahat olub ,Baharın plazaya girməsini gözlədikdən sonra yola düzəldi. O unutmuşdu ki, Sənan eyniylə onun dünən etdiyi kimi Baharı içəridə gözləyə bilər. Elə də oldu, Bahar icəri keçən kimi öz adını eşidib