xatırlamış kimi əl saxladı.
-Şey, bu gün qızlar ilə kafeyə getmək istəyirdik. Mən əvvəlcə razılaşmadım, sənin icazə verməyəcəyini düşündüm, sonra onlar çox israr etdi deyə düşündüm bir dəfə də olsa cəhd edim...
-Sənə demişdim axı, məndən icazə almaq lazım deyil. İstədiyin yerə gedə bilərsən, - Yaşar onun heç vaxt görmədiyi gülüş ilə dodaqlarını əydi. Bahar utancın verdiyi allıq ilə qıpqırmızı qızardı, pərt olmuş kimi gözlərini qaçırdı və maşından endi. Qapını örtmədən öncə,
-Bu gün mən özüm evə avtobusla qayıdaram, çünki qızlar ilə nə zaman çıxacağımız bəlli deyil.- dedi.
-Olsun, - heç vaxt heç nəyə bu qədər tez razılaşmayan Yaşar düşünmədən cavab verdi, çünki artıq yaxşı tanımağa başladığı birinin ona ilk dəfə yalan dandığını həmişə hiss edir. Yaşar hər şeyi yaxşı başa düşür ,lakin susmağı üstün tuturdu.
Bu dəfə də Yaşar həmişəki vaxtda lazım olan yerə gəlmişdi. Saat Baharın kursdan çıxdığı vaxtı göstərirdi. Yaşar avtomobili binanın arxa tərəfində saxlayıb ,bir az aralıda yerləşən parkda oturmuşdu. Baharın çıxdığını gördü və rəfiqələri ilə irəliləyən arvadının ona yalan danışmadığını düşünüb,bir anlıq özündən utandı. Amma bu utanc uzun müddət çəkmədi. Bir az sonra Bahar qızlardan ayrıldı və tək harasa yol aldı. Yaşar hələ çox təcrübəsiz olan həyat yoldaşına hiss etdirmədən onun arxasınca düşdü. Qəlbində şübhələrinin doğrulmaması üçün etdiyi bütün dualar o, yaxınlıqdakı kafeyə çatanda puça çıxmışdı. Baharı gözləyən Sənan onun təbəssümünə qarşılıq verməyən Bahar üçün qapını açdı və dərhal sonra özü də içəri keçdi. Yaşar Nurayın ölüm xəbəri gələn həmin günü xatırladı. Ağrı, acı, sevdiyini itirmək hissi, eyni zamanda nifrət yağışında islanan , ölü ət parçası- ürək, hansı ki, həmin gündən sonra sevməyi özünə qadağan etmişdi. Bəs niyə, bəs nə üçün o yenidən sevdi? Niyə eyni səhvi ikinci dəfə etdi? Yoxsa bu Yaşarın alnına yazılan və silinməsi mümkünsüz yazı idi? Niyə, Tanrım, axı