çəkdim. Xəzərin mənə qarşı soyuqluğu və laqeyid davranışları incidirdi məni. Onun mənə qarşı davranışları daha içdən olsaydı hər şey dəyişər, başqa cür olardı məncə. Belə olduqda bəzən məni doğurdan sevirmi deyə düşünmədən dura bilmirdim.
Qapının döyülmə səsinə özümü ələ alıb ayağa qalxdım.
- Bəli,
Aycan qapını xəfifcə aralayıb gülümsədi.
- Gələ bilərəm?
- Əlbəttə, buyur,
Qarşıma keçib əllərimi tutdu.
- Hümeyra, dünən çox üstünə gəldim. Buna görə səndən üzr istəyirəm, canım. Bilirəm bunu etməməli idim.
- Oldu keçdi.
Aycanı bərk - bərk qucaqlamışdım. Çünki haqlı olduğu halda üzr istəməsindən dolayı hiss etdiyim məyusluğu gözlərimdən oxuya bilərdi.
- Aşağı enək, çay hazırdır.
- Sən get hazırlanıb gəlirəm.
- Yaxşı.
Aycanın otaqdan çıxması ilə yatağa çökməyim bir oldu. Mən nələr edirdim belə? Yalan danışmaq həyatımın bir parçasına çevrilmişdi və məni günbəgün məhv edirdi. Belə davam edə bilməzdim. Ona görədə ən qısa zamanda anamla danışıb bir qərara varmalı idim.
Hazırlanıb aşağı endiyimdə hər kəs süfrə arxasında idi. Anamın yanında oturub qulağına əyildim.
- Ana, Xəzərlə danışdım. Üzüyü itirdiyimi dedim.
- Necə qarşıladı? Haqlı olaraq əsəbləşdi yəqin?
- Yox... Eybi yox, dedi.
Anam təəccüblənsədə biruzə verməməyə çalışırdı. Əmin idim ki, anamı da çaşdırmış və "burada sevgi varmı"? - deyə düşündürmüşdü Xəzərin cavabı.

4 gün sonra.

Anamla hələ də danışmağı bacara bilməmişdim. Axşama kimi otağımdan çölə çıxmır vaxtımı kitab oxumağa sərf edirdim sadəcə. Bu sırada anam qohum ziyarətlərini bitirib evdə vaxt keçirməyə başlamışdı.
Axşam hava bir qədər sərinləmişdi. Erkəndən otağıma çəkilmişdim buna görə.
- Hümeyra,
- Bəli, nənə,
Nənəmin səsləməsi ilə eyvana çıxdım.
- Əzizim, qapıda səni gömək istəyən biri var.
Dolapdan götürdüyüm şalı çiynimə atıb iti addımlarla qapıya çıxdım. Qapıda dayanan Onuru görməyim günlərdir gülməyən üzümün gülməsinə səbəb olmuşdu.
- Axşamın xeyir, Onur, necəsən?
Onun mənə yaxşı gəldiyini bilirdim, amma bu qədərini