i düşünmürdüm. Onurun səmimi təbəssümü unutdurmuşdu hər şeyi. Kağıza bir şeylər yazarkən onu süzdüm. Necə də darıxmışdım. Onuru görmədən keçən bu 4 gün mənə 4 il kimi gəlmişdi.
"Hümeyra, keçən gün üçün mənə qəzəblisən bilirəm, amma mən üzr istəməyəcəyəm, çünki istədim və öpdüm"
Kağızı oxuduğum an yerimdəcə donub qalmışdım. Bilmirdim ki, nə cavab verim nə edim. Hərəkətsiz bir halda ətrafıma boylanırdım sadəcə.
- Hümeyra,
Adımı eşidib geri döndüyümdə anamın mənə tuşlanan qəzəbli baxışları ilə qarşılaşdım. Anam olub bitəni bu cür öyrənməli deyildi, mən deməli idim ona. Onur deyəsən başa düşmüşdü və tez kağıza birşeylər qaralayıb mənə uzatdı.
“Sonra danışarıq, gecən xeyrə”
Başımı yelləməklə ona razılığımı bildirdim. Bu zaman Onur yenə barmaqlarını birləşdirərək dodaqlarına yaxınlaşdırıb açdı. Gülümsəmişdim qeyri - ixtiyari… İçdən gəlirdi bu gülümsəmə, qəlbimin ən dərinliklərindən.
Onur getdikdən sonra geri dönüb baxışlarımı anamın üzündə sabitlədim.
- Danışmalıyıq. - dedim.
- Məncə də.
Anam soyuq tərzdə sözünü deyib otağa doğru addımlarkən mən də arxası ilə addımladım. Otağa daxil olub yatağın küncüdə anamla üzbəüz oturduq.
- Ana, mən… Mən.
- Əzizim, çəkinmə mənimlə dərdini paylaş ki, sənə köməyim dəysin… Bir az əvvəl gələn oğlanla bağlıdı? Adı nə idi?
- Onur.
İnana bilmirdim adını çəkdiyimdə belə üzümün gülməsinə.
- Kim olduğunu nənən dedi, canım.
- Mənim ondan xoşum gəlir.
Həm anama, həm də özümə etiraf edirdim, əslində.
- Axı o, nitq qüsurludur,
- Bilirəm… Bu nələrəsə mane deyil ki? Sən,özündə bilirsən mükəmməl bir şeylər yaşamaq üçün mükəmməl olmaq gərəkli deyil. Onur məni hər zaman başa düşür, qeydimə qalır. O qədər yaxşı anlaşırıq ki.
- Səni başa düşürəm, canım, amma bir şeyi unudursan… Sən özünü unudursan… Əzizim, sən səssiz sakit qızsan. Onur isə tamamən səssizdi. Bir müddət sonra bərabərliyinizdəki səssizlik səni məhv edəcək. İndi bəzi şeylər sənə şirin gələ bilər, amma bir az zaman keçdikcə hər şey dəyişməyə başlayacaq. Köməyə ehtiyacın