verə bilmirdi. Qaynanasıgilə zəng etmək isəsə də,bu fikirdən daşındı. Zəng etsə ,axı onlara nə deyə bilərdi ki? "Arvadım yoxdu evdə,sizdə deyil?" Bunu deyəcəkdi? Ən yaxşısı sabahı gözləmək idi. Mütləq gələcəkdi.Səlim nə illah etsə də, yuxu tutmurdu onu. Yuxusu tamam qaçmışdı. Aylin bütün düşüncələrinə hakim kəsilmiş vəziyyətdə idi. Yata bilmədiyini görüb aşağı düşdü. Bir az televizora baxmaq istıyirdi. Kanalları dəyişməyə başladı. Zövqünəj uyğun olan heç nə yox idi. Ən yaxşısının yatmaq olduğu qənaətinə gələrək otağına çıxdı. Düşündükcə dəli olurdu. Aylin beləcə səssizcə çıxıb gedəcək biri deyildi axı. Sonra düşündüyü şeydən üzünü turşutdu. Axı o, Aylini elə də yaxşı tanımırdı. Heç tanımağa da çalışmamışdı. Artıq çox gec idi. Səlim saata baxanda gecə saat 4dən 10 dəqiqə keçirdi. Hansı arada yatdı özü də bilmədi. Saatın səsinə oyandı. Oyanar-oyanmaz cəld Aylinin otağına yüyürdü. Orda olma ehtimal demək olar ki,olmasa da, ümid edirdi. "Bəlkə,səhərə yaxın gəlib",-deyə düşünərək cəld qapını açdı. Yenə də Aylin yox idi.Qətiləşdirdi ki,axşam işdən sonra mütləq qaynanasıgilə gedəcək. Zəng edib öyrənə bilmirdi,amma gedərək öyrənə bilərdi.Aylin , bəlkə də,orda idi. İşə gəldi. İşdə də fikrini toplaya bilmirdi. Həmişə Səlimin otağında bitən Samir də gözə bu gün görünmürdü. Bu indiki vəziyyətdə Səlimin diqqətini çəkmirdi. Nəhayət ki, işi də yola verən Səlim tələsik şirkətdən çıxdı. Bu vaxt fikirli halda şirkətdən çıxan Samiri gördü:
-Samir...Samir...
Samir eşitmirdi. Samirə çatıb onu saxladı.
-Eşitmirsən, bayaqdan səni çağırıram?-Dostu ona bikef görünmüşdü. Bütün günü Samiri görmədiyinin fərqinə indi varmışdı.
-Noldu ki?-Samir yaman fikirli idi. Üzünü turşudub Səlimə baxdı.
-Mənə heç nə, amma sənə nəsə olub. De, görüm nə olub? Bütün gün də görmədim səni heç,-dostunun halı az daha öz halını da unutdurmuşdu.
-Heç nə olmayıb,-Samiri heç belə görmədiyi üçün Səlim bilirdi ki,nəsə olub. Samiri yaxşı tanıyırdı.
-Samir, uşaqlıqdan tanıyıram səni. Nəsə olub, görürəm. Danış,