dönəndə kənarda bir masada oturan Aylin və Nigarı görüb təəccübləndi. Bir o qədər də sevindi. Qeyri -ixtiyari:
-Aylin... -deyərək az daha qışqırdı.
Aylin adını eşidib yana çevriləndə Səlimi görərək təəccübləndi. Heç də onu gözləmirdi. Sanki qismət davamlı olaraq onları bir araya gətirirdi. Nə qədər uzaq qaçmağa çalışsalar da, bu alınmırdı. Samir də Nigarı görüncə sevinmişdi. Heç olmasa, bir az da olsa, ürəyi təsəlli tapardı.Səlim də, Samir də cəld xanımlar oturan masaya yaxınlaşdılar və ikisi də bir ağızdan :
-Nuş olsun, - dedi.
Təşəkkür etdikdən sonra Nigar Aylinin ona göz ağartmasına fikir vermədən onlara birlikdə oturmağı təklif etdi. Onlar da təkliflə məmnuniyyətlə razılaşdılar.
-Biz də dedik ki , Səlimlə gələk yemək yeyək,-deyən Samir oturdu.
- Lap yaxşı. Elə biz də Aylinlə yemək yeyirik, - dedi Nigar təbəssümlə.
Samir öz özlüyündə özünü danlamağa başladı:"Özünə gəl, Samir. Bu nə axmaq söhbətdi. Restorana yemək yeməyə gələrlər də.Danışdın da guya sən".
Bu vaxt Aylinə zəng gəldiyi üçün üzr istəyib masadan qalxdı. Danışmaq üçün bayıra çıxdı. Danışığı bitirib içəri girmək istəyəndə Səlim gəldi:
-Bir az danışa bilərik?- özünü güclə ələ almışdı. Necə danışacağını bilmirdi. Aylin üçün darıxdığını hiss edirdi. Sadəcə bunu dilə gətirə bilmirdi. Nəinki dilə gətirmək,heç özünə də etiraf edə bilmirdi.
-Nə haqda?-Aylin çox sərt və quru idi. Qırılmış qəlbi ağrıyırdı. Səlimi gördüyü üçün sevinmişdi,əslində. Amma yenə də ,ona qarşı həqiqi bir küskünlük duyurdu.
-Bilirəm ki, keçən dəfə səhv etdim. Mən üzr istəyirəm. Əslində, elə demək istəmirdim.Saranın ora gələcəyini bilmirdim. Özüm də deməmişdim ora gedəcəyimi. Məni də orda gördü.. Anlayırsan da. Bir özünü mənim yerimə qoy. Sən nə edərdin?-dedi. Sanki özünü quruya çıxarmağa çalışarcasına. Nə danışdığını heç özü də bilmirdi. Sözləri deməkdə çətinlik çəkirdi. Cümləni düz -əməlli qura bilmədiyi üçün də fikrini Aylinə çatdıra bilmirdi. Başqa şey demək istəsə də,ağzından tamam fərqli sözlər çıxırdı. Bu isə Aylini